Περιμένοντας τους Βαρβάρους | Ο Αλέξανδρος Κωστόπουλος στο protagon.gr

Οι έννοιες μνημόνιο, κρίση, μηχανισμός στήριξης, ανεργία, πλαισιώνουν πλέον τον διάλογο του κάθε Έλληνα πολίτη σε κάθε γωνία της χώρας, ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου, συνοδευόμενες από περιγραφικές εκφράσεις αισθημάτων οργής, απογοήτευσης και κυρίως ανασφάλειας.

Ο προβληματισμός του πώς φτάσαμε ως εδώ, ποιος φταίει και ποιος θα πληρώσει έχει κατακυριέψει την κάθε σκέψη, χωρίς να αφήνει περιθώρια για συλλογισμό αναφορικά με το τι κάνουμε από εδώ και πέρα… Αναμφισβήτητα, η τρέχουσα δυσχερής κατάσταση που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε σε κάθε πεδίο της κοινωνίας μας, είναι απόρροια άστοχων και αμφιλεγόμενων αποφάσεων του παρελθόντος, αναχρονιστικών αντιλήψεων, έλλειψης ιεράρχησης προτεραιοτήτων και κατάρρευσης του ηθικού μας συστήματος αξιών.

Ανεξάρτητα όμως από τα αίτια, η ουσία είναι ότι κάπως τα καταφέραμε και φτάσαμε την χώρα στο σημείο που είναι σήμερα. Και με ντροπή καλούμαστε να παραδώσουμε στα παιδιά μας μία Ελλάδα φτιαγμένη από τραπουλόχαρτα, που απειλείται από το φύσημα της οικονομικής κρίσης, της διαφθοράς, της ανεργίας και των πολυδιάστατων και ισχυρών συμφερόντων.

Έφθασε η ώρα για μεγάλη ανατροπή | Στέλιος Σταυρίδης | www.sstavridis.gr

«Ο καλύτερος τρόπος να προβλέψεις το μέλλον σου, είναι να το δημιουργήσεις ο ίδιος».

Η ανασυγκρότηση της χώρας αποτελεί κατεπείγουσα εθνική ανάγκη. Έφτασε πλέον η στιγμή οι πολιτικοί μας άρχοντες, να προστατεύσουν και να υπηρετήσουν την πατρίδα. Αλλιώς, θα μας οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια, σε μια άνευ προηγουμένου εθνική τραγωδία.

Τόσα χρόνια ενσυνείδητα, ανερυθρίαστα, ωμά και απροκάλυπτα υπηρετούσαν την «παράταξη», ενάντια στο κοινωνικό συμφέρον. Δανείστηκαν ασύστολα, απερίσκεπτα και ανεύθυνα, για να μοιράσουν σκανδαλώδη προνόμια. Εξέθρεψαν θηριώδεις κομματικούς στρατούς της τεμπελιάς και της λοβιτούρας («μαζί τα φάγαμε») και μοιραία έφεραν την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού. Είναι όλοι τους συνυπεύθυνοι για το θλιβερό μέλλον που επιφυλάσσουν ακόμα και στα ίδια τους τα παιδιά.

Προτάσεις και Ιδέες για την Οικονομία και την Ελλάδα του αύριο | Πέτρος Δούκας (πρ. Υφυπουργός Εξωτερικών)

Η Χώρα έχει εισέλθει στη δίνη μιας πρωτόγνωρης κρίσης και, αν δεν υπάρξει συνειδητοποίηση της κατάστασης και κινητοποίηση όλων των δημιουργικών δυνάμεων, οι επιπτώσεις θα είναι ακόμα πιο βαριές για την παρούσα και τις μελλοντικές γενιές.

Οι μήνες περνάνε και η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ φαίνεται να έχει χάσει τον έλεγχο της κατάστασης.
Τα σπρέντ δανεισμού αντί να μειώνονται, έχουν ανέβει στις 1400 μονάδες βάσης που σημαίνει πως οι αγορές επιμένουν πως το ρίσκο χρεοκοπίας παραμένει πολύ υψηλό και συνεχίζουν να αρνούνται να μας δανείσουν.

[ Όταν ήμουν στο Υπουργείο Οικονομικών (2004-Σεπτ. 2007) είχαμε σταθεροποιήσει τα spreads στις 29 μ.β. Είχαμε μηδενίσει τη διαφορά με την Ιταλία (ενώ σήμερα η διαφορά μας ξεπερνάει τις 950 μ.β., δηλαδή σήμερα θα δανειζόμασταν πάνω από 9,5% ακριβότερα απ’ ότι η Ιταλία!) Επιμηκύναμε κατά πολύ τη μέση διάρκεια του χρέους και καταφέραμε να δανειστούμε για πρώτη φορά στην ιστορία μας, για 30 και 50 χρόνια. Το όφελος του Δημοσίου από αυτά τα δάνεια είναι σε σημερινές τιμές πάνω από 8 δισεκ, ευρώ!! Και φυσικά αυξήσαμε το δανεισμό για 20-ετείς διάρκειες. Χωρίς αυτά το 20-ετ’η, 30-ετή και 50-ετή δάνεια, η θέση της χώρας μας θα ήταν σήμερα πολύ πιο δυσχερής! ]

Η τριαδική υπόσταση της ελληνικής πολιτικής | Ο Δημήτρης Αρχοντάκης συνεχίζει την ανάλυση του εκφυλισμού της πολιτικής

Ο Ιωάννης Καποδίστριας θέλησε να μετασχηματίσει το μετεπαναστατικό χάος σε έννομη τάξη και, όπως όλοι οι μεγάλοι αναμορφωτές, δολοφονήθηκε ακριβώς από εκείνους, χάριν των οποίων είχε θυσιάσει τα αξιώματά του, την περιουσία του και την ασφαλή του ζωή στο εξωτερικό. Έτσι είναι η ανθρώπινη φύση και μάλιστα η ελληνική, σε όλη την ιστορική διαδρομή της παράγει και ήρωες και αντιήρωες που στοχοποιούν  και συνήθως εξοντώνουν τους ήρωες.

Σήμερα είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι αν ο Καποδίστριας είχε επιβιώσει, θα είχε πετύχει να μεταλλάξει κάπως τη φύση των Νεοελλήνων , ίσως όμως θα είχε προλάβει  να θέσει τη Διοίκηση στις βάσεις που είχε διδαχθεί στον διεθνή χώρο της Ευρώπης, τάξη, ευνομία και υπευθυνότητα. Με τον θάνατό του, δηλαδή από την πρώτη περίοδο της ύπαρξης του νεοελληνικού κράτους, η Διοίκηση αλλοτριώθηκε από την Πολιτική και από μέσον προώθησης της κοινωνικής προόδου και αρμονίας εκφυλίστηκε σε θεραπαινίδα της, δηλαδή σε πεδίο ασέλγειας και λαφυραγώγησης εκ μέρους των εκάστοτε κυβερνώντων κομμάτων.

Φωτοβολταϊκά και Περιφερειακή Ανάπτυξη | Δρ. Αλέξανδρος Ζαχαρίου, Πρόεδρος ΣΕΦ

Τα φωτοβολταϊκά σήμερα είναι από τις πλέον υποσχόμενες τεχνολογίες για την περιβαλλοντικά ήπια παραγωγή ενέργειας για την κάλυψη των σύγχρονων αναγκών σε ηλεκτρικό ρεύμα. Το κόστος τους μειώνεται διαρκώς και σε αρκετές εφαρμογές ηλεκτροπαραγωγής αποτελούν ήδη μια οικονομικά βιώσιμη και ανταγωνιστική λύση.

Για την ανάπτυξη της αγοράς φωτοβολταϊκών στην Ελλάδα, η Πολιτεία, ακολουθώντας το παράδειγμα πολλών άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, έχει δώσει κίνητρα, που αφορούν στην ειδική τιμή της ηλιακής kWh. Οι ενισχύσεις αυτές δε δίνονται χωρίς λόγο. Κάθε εγκατεστημένο κιλοβάτ φωτοβολταϊκών συμβάλλει ετησίως στην αποφυγή εκπομπής περίπου 1,5 τόνου διοξειδίου του άνθρακα και άλλων ρύπων, αν η ισόποση ενέργεια παραγόταν με την καύση λιγνίτη. Τα διασυνδεδεμένα φωτοβολταϊκά συστήματα συμβάλλουν στην ενίσχυση του ηλεκτρικού δικτύου (μετριάζοντας τις αιχμές κατανάλωσης), την αποκεντρωμένη παραγωγή και την ελαχιστοποίηση των απωλειών κατά τη μεταφορά της ενέργειας καθώς η παραγωγή γίνεται συνήθως κοντά στον τόπο κατανάλωσης. Είναι απολύτως αθόρυβα κατά τη λειτουργία, δεν οχλούν οπτικά, δεν έχουν κινούμενα μέρη, έχουν αμελητέες απαιτήσεις συντήρησης, είναι επεκτάσιμα κι έχουν εγγυημένη λειτουργία για τουλάχιστον 20-30 χρόνια ενώ η διάρκεια ζωής μπορεί να ξεπεράσει τα 50 χρόνια. Ειδικά όταν η εγκατάσταση γίνεται σε κτίρια, αποφεύγεται η χρήση άλλων εκτάσεων γης ενώ με την αρχιτεκτονική ένταξη μπορεί να δημιουργηθεί ένα άριστο αισθητικό αποτέλεσμα.

Ο Θεατρικός χαρακτήρας της Ελληνικής πολιτικής | Δημήτρης Αρχοντάκης

Πριν από μερικά  χρόνια ταξίδεψα στις Βρυξέλλες, για να διερευνήσω τις δυνατότητες ένταξης ενός δημοτικού έργου σ΄ ένα Πρόγραμμα, κάτι που έκανα όχι σπάνια. Ο αρμόδιος Διευθυντής, με τον οποίο είχαμε φιλική γνωριμία, όταν τελειώσαμε την υπηρεσιακή συζήτηση, με ρώτησε: Nα σας πω ένα ανέκδοτο, που κυκλοφορεί αυτό τον καιρό εδώ για την πολιτική σας στην Ελλάδα; Πέστε μού το, του ενθάρρυνα:

Λένε ότι οι ηγέτες των χωρών της Ε.Ε. είχαν σύνοδο. Ξεκινώντας από το ξενοδοχείο της η Πρωθυπουργός της Αγγλίας έδωσε εντολή στον οδηγό της “Στο Μέγαρο, από τον δεξιό δρόμο”. Ο Πρόεδρος της Γαλλίας είπε στον δικό του οδηγό “Στο Μέγαρο, από τον αριστερό δρόμο”. Και ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας είπε στον δικό του “Βγάλε φλας αριστερά και στρίψε δεξιά για το Μέγαρο”.

Τότε γελάσαμε, αλλά σήμερα  που η συνταξιουχική άνεση χρόνου επιτρέπει την επανεξέταση πολύχρονων εμπειριών  από τη δημόσια ζωή , σκέπτομαι ότι η διατύπωση του ανεκδότου ήταν σοφή.

Πως φτάσαμε ως εδώ; | Ο Αλέξανδρος Κωστόπουλος επιστρέφει στο protagon.gr

Το τελευταίο καιρό παρακολουθούμε όλο και πιο συχνά περιστατικά βίας και παραβατικότητας ως μορφή αντίδρασης, τα οποία αντανακλούν – σύμφωνα με αναλυτές και κάθε λογής ειδικούς – μία κατανοητή ως ένα βαθμό έκρηξη θυμού και απογοήτευσης η οποία πηγάζει από τη κατάρρευση της προσχηματικής πραγματικότητας που βιώναμε μέχρι πρόσφατα. Η παράλογη έξαρση αυτού του φαινομένου σε συνδυασμό με την έλλειψη μέτρου που χαρακτηρίζει καθετί στη χώρα μας, έχει πλέον πάρει επικίνδυνες διαστάσεις αφού σταδιακά χάνονται τα όρια της λογικής.

Δυστυχώς όσο θλιβερή και να είναι η κατάσταση που επικρατεί, πιο θλιβερή είναι η έλλειψη έκπληξης στο άκουσμα των όποιων γεγονότων. Πλέον δε μας σοκάρει τίποτα. Όπως ξεχάσαμε – ιδιαίτερα εύκολα – τα θύματα της Marfin έτσι ξεχάσαμε και τους επιχειρηματίες που είδαν τα καταστήματα τους να καίγονται από δήθεν ανήσυχους νέους και ένα ανύπαρκτο κράτος πριν από μερικά χρόνια στο κέντρο της Αθήνας. Όπως επιλέγουμε να κοιτάμε από την άλλη στα κραυγαλέα παραδείγματα κατασπατάλησης δημόσιου χρήματος, έτσι καταπίνουμε και την δήθεν «έλλειψη στοιχείων» και τα διαρκή πλέον μαγειρέματα.

Ζητείται Ελπίδα | Ιάκωβος-Αντώνιος Αρμάος

Η αλήθεια είναι ότι ζούμε σε μια εποχή «οικονομικού πολέμου». Για  όλους όσους είναι κάτω από 40 – 45 ετών οι παρούσες συνθήκες είναι πρωτόγνωρες. Όμως, απ’ αυτό το σημείο μέχρι την παντελή έλλειψη λογικής και οράματος που διέπει, σχεδόν οριζόντια σήμερα, την κοινωνία μας υπάρχει απόσταση ετών φωτός. Διότι σήμερα δεν μπορούμε να βρούμε μια χαραμάδα ελπίδας ή τουλάχιστον μια συνισταμένη κοινής λογικής.

Η Κυβέρνηση, εκεί που έμοιαζε να έχει πάρει μια ρότα και να μην αναλογίζεται το πολιτικό κόστος, κάνει εκστρατεία περί της διαφοράς ανάμεσα στην πώληση της γης της Ελλάδας όπως – θεωρητικά – την ανήγγειλε η Τρόικα και την πώληση της μετά από απόφαση της πλειοψηφίας του Ελληνικού Κοινοβουλίου (διότι αυτό πρακτικά λέει ο κ. Γιώργος Παπανδρέου με την ανακοίνωση του για το περιβόητο νομοσχέδιο περί της μη δυνατότητας πώλησης ελληνικής γης – ο λαϊκισμός στο αποκορύφωμα του). Την ίδια ώρα η ίδια Κυβέρνηση, στο όνομα της οικονομίας, έχει λησμονήσει κάθε άλλη πτυχή της διακυβέρνησής της. Σαφέστατα πρέπει να βγούμε από το οικονομικό τέλμα που έχουμε πέσει. Δεν μπορούμε, ωστόσο, να απολέσουμε τη σημασία της καθημερινότητας, την αξία μιας ελάχιστης, εγγυημένης από την Πολιτεία, ποιότητας ζωής  για όλους τους Έλληνες.

Τo δίλημμα της δημοκρατίας | Ίρις Γεννηματά

Ένας 26χρονος άνεργος πτυχιούχος αυτοπυρπολείται στη Τυνησία αφού του κατασχέτουν το καροτσάκι με διάφορα λαχανικά που αντιπροσώπευε την μοναδική πηγή εισοδήματος του. Ο θάνατος του αρκεί για να πυροδοτήσει μια λαϊκή εξέγερση σε όλη τη χώρα και να στείλει τον αυταρχικό Μπεν Αλί σε εξορία μετά από 24 χρόνια διακυβέρνησης, υλοποιώντας την  υπόσχεση των διαδηλωτών να εκδικηθούν αυτούς που προκάλεσαν τον θάνατο του μικροπωλητή.

Η κοινωνική εξέγερση της Τυνησίας υπήρξε αφορμή να ξεσηκωθούν οι Άραβες της Αιγύπτου, της Ιορδανίας, της Υεμένης και του Ιράν, απαιτώντας δημοκρατικά δικαιώματα (και όχι πιο δημοκρατικά δικαιώματα) τα οποία εμείς θεωρούμε δεδομένα.

Ξαφνικά, η ίδια διεθνή κοινότητα παρακολούθησε με έκπληξη, εμπάθεια και φόβο τις τελευταίες εβδομάδες την αυθόρμητη εξέγερση ενός αποφασισμένου και δυναμικού λαού, όπου φοιτητές, παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι «εγκαταστάθηκαν»  στην «Πλατεία Ελευθερίας» (Tahrir) απαιτώντας ελευθερία από ένα απόλυτα αυταρχικό, αντιλαϊκό και αντιδημοκρατικό Εθνικό « Δημοκρατικό» Κόμμα του Χόσνι Μουμπάρακ, το οποίο κυβερνούσε με σιδηρά γροθιά τα τελευταία 30 χρόνια. Μετά από πρωτοφανής επιμονή και δύναμη ψυχής, κατάφεραν τελικά να διεκδικήσουν αυτό που τους ανήκει: στις 11 Φεβρουαρίου, ο Μουμπάρακ ενέδωσε στα αιτήματα του λαού του και αποσύρθηκε.

Μηδέν περιθώριο λάθους και για τη Τρόικα | Στέφανος Κωστόπουλος

Μετά την απόφαση της προσφυγής στον μηχανισμό οικονομικής στήριξης από την περίφημη πια Τρόικα  (IMF/EU/ECB) -  ένα σημαντικό μέρος του ελληνικού πληθυσμού επηρεάστηκε οικονομικά (κυρίως με άδικο τρόπο); αλλά πάντως η πλειοψηφία του κατάλαβε την αναγκαιότητα του προγράμματος  (παρά  τα άδικα μέτρα τα οποία επέδρασαν και επηρέασαν δυσμενώς τις ασθενέστερες οικονομικά  τάξεις και όχι τους πραγματικούς υπεύθυνους αυτής της κατάστασης).

Αναγνωρίζεται  ευρέως από την διεθνή κοινότητα - και προς έκπληξή τους- το ότι η Ελλάδα κατάφερε να εφαρμόσει τόσα πολλά οικονομικά μέτρα  σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.  Ελάχιστοι  πίστευαν  ότι μια χώρα σαν την Ελλάδα, θα μπορούσε να αναλάβει μια τέτοια προσπάθεια και να εκπληρώσει όλες τις απαιτήσεις  που είχαν επιβάλει οι δανειστές της.