Οι έννοιες μνημόνιο, κρίση, μηχανισμός στήριξης, ανεργία, πλαισιώνουν πλέον τον διάλογο του κάθε Έλληνα πολίτη σε κάθε γωνία της χώρας, ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου, συνοδευόμενες από περιγραφικές εκφράσεις αισθημάτων οργής, απογοήτευσης και κυρίως ανασφάλειας.

Ο προβληματισμός του πώς φτάσαμε ως εδώ, ποιος φταίει και ποιος θα πληρώσει έχει κατακυριέψει την κάθε σκέψη, χωρίς να αφήνει περιθώρια για συλλογισμό αναφορικά με το τι κάνουμε από εδώ και πέρα… Αναμφισβήτητα, η τρέχουσα δυσχερής κατάσταση που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε σε κάθε πεδίο της κοινωνίας μας, είναι απόρροια άστοχων και αμφιλεγόμενων αποφάσεων του παρελθόντος, αναχρονιστικών αντιλήψεων, έλλειψης ιεράρχησης προτεραιοτήτων και κατάρρευσης του ηθικού μας συστήματος αξιών.

Ανεξάρτητα όμως από τα αίτια, η ουσία είναι ότι κάπως τα καταφέραμε και φτάσαμε την χώρα στο σημείο που είναι σήμερα. Και με ντροπή καλούμαστε να παραδώσουμε στα παιδιά μας μία Ελλάδα φτιαγμένη από τραπουλόχαρτα, που απειλείται από το φύσημα της οικονομικής κρίσης, της διαφθοράς, της ανεργίας και των πολυδιάστατων και ισχυρών συμφερόντων.

Αναμφίβολα λοιπόν, στα προφανή προβλήματα που διέπουν την καθημερινότητα όλων, έρχεται να προστεθεί άλλο ένα, το οποίο κατά την γνώμη μου θα διαδραματίσει μείζονα ρόλο στο όποιο αύριο της χώρας μας – η έλλειψη οράματος στη νεότερη γενιά.

Κάθε νέος έχει δικαίωμα στο όνειρο και στο όραμα, στο να γευθεί την επιτυχία και την αποτυχία μέσα από προσωπικές εμπειρίες και επιλογές του. Η μόνη διαφορά είναι ότι ο νέος σήμερα έχει ήδη γευθεί έντονα την αποτυχία που του έχουμε επιβάλλει μέσα από τα δικά μας λάθη και επιλογές, και η γεύση αυτή αλλοιώνει όλες τις υπόλοιπες, με αποτέλεσμα την κυριαρχούσα απάθεια, αποχή και αδιαφορία.

Μολονότι η αγανάκτηση της νεολαίας είναι δικαιολογημένη, θα πρέπει να μετουσιαστεί σε μία εποικοδομητική αντίδραση, σε μία γόνιμη επανάσταση ιδεών, δημιουργίας, κριτικής σκέψης και ηθικών αρχών… μία αντίδραση που να εδράζεται στην κινητήρια δύναμη της υπερβατικότητας και της διαφορετικότητας. Η αποτυχία των προηγούμενων γενιών απειλεί να παραλύσει κάθε κίνητρο για πρόοδο και δημιουργικότητα, ενώ θα έπρεπε να λειτουργεί ως ένα σημαντικό εφαλτήριο για να βρεθούν ρεαλιστικές λύσεις στα σημερινά αδιέξοδα.

Αν κοιτάξουμε πλάι μας, θα αντικρύσουμε νέους που μιλούν, που προσπαθούν, που ξεπερνούν και δημιουργούν. Δεν υπάρχουν μόνο οι οργισμένοι επαναστάτες που αντί να αφουγκραστούν και να συνθέσουν το μέλλον τους, αγνοούν και ισοπεδώνουν τις – ομολογουμένως λίγες – προοπτικές που υπάρχουν. Αντίθετα υπάρχουν αρκετοί που χτίζουν μόνοι τους τις αυριανές προοπτικές.

Ας μην περιμένουν οι νέοι μας λοιπόν μια ζωή τους Βαρβάρους του Καβάφη όπως ίσως κάνανε πολλοί από εμάς … επειδή δεν θα έρθουν ποτέ. Διότι πολύ απλά δεν υπάρχουν. Η λύση θα έρθει από τους ίδιους.

«Ο καλύτερος τρόπος να προβλέψεις το μέλλον σου, είναι να το δημιουργήσεις ο ίδιος».

Η ανασυγκρότηση της χώρας αποτελεί κατεπείγουσα εθνική ανάγκη. Έφτασε πλέον η στιγμή οι πολιτικοί μας άρχοντες, να προστατεύσουν και να υπηρετήσουν την πατρίδα. Αλλιώς, θα μας οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια, σε μια άνευ προηγουμένου εθνική τραγωδία.

Τόσα χρόνια ενσυνείδητα, ανερυθρίαστα, ωμά και απροκάλυπτα υπηρετούσαν την «παράταξη», ενάντια στο κοινωνικό συμφέρον. Δανείστηκαν ασύστολα, απερίσκεπτα και ανεύθυνα, για να μοιράσουν σκανδαλώδη προνόμια. Εξέθρεψαν θηριώδεις κομματικούς στρατούς της τεμπελιάς και της λοβιτούρας («μαζί τα φάγαμε») και μοιραία έφεραν την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού. Είναι όλοι τους συνυπεύθυνοι για το θλιβερό μέλλον που επιφυλάσσουν ακόμα και στα ίδια τους τα παιδιά.

Αυτή η πατρίδα απαιτεί λεβεντιά και τολμηρότατες αποφάσεις από τους δύο ηγέτες, Γιώργο Παπανδρέου και Αντώνη Σαμαρά, που έχουν αποδείξει ότι την διαθέτουν.

Στην κοινή γνώμη εμπεδώνεται ραγδαία η πεποίθηση ότι το υπάρχον πολιτικό σύστημα είναι παντελώς ανίκανο να δώσει τις επιβαλλόμενες λύσεις. Οι εκλογές δεν αποτελούν λύση. Έστω και αν υπάρξει νωπή και σαφής λαϊκή εντολή, οι «θίασοι» θα ανακυκλωθούν εν πολλοίς, με πολλαπλά και εμφατικά αποτυχημένους, δηλαδή με υλικά ξεπερασμένα, γερασμένα και παντελώς ακατάλληλα να οικοδομήσουν μια νέα Ελλάδα.

Το 2004 πιστέψαμε στον κ. Καραμανλή και στη Νέα Δημοκρατία, αλλά απογοητευθήκαμε πλήρως. Το 2009, ο κ. Παπανδρέου και η κυβέρνησή του φάνηκε να μας δίνει ελπίδα. Σήμερα και τα δύο μεγάλα κόμματα μας έχουν απογοητεύσει πλήρως. Οι περισσότεροι από τους σημερινούς υπουργούς είναι κυριολεκτικά ανεκδιήγητοι. Σε θέσεις-κλειδιά, στην πραγματικότητα εμποδίζουν και καθυστερούν κάθε μεταρρύθμιση, εξανεμίζοντας έτσι τις διαρκώς μειούμενες ελπίδες μας.

Ήδη ο Αντώνης Σαμαράς με τα όσα εξήγγειλε στο Ζάππειο ΙΙ, δίνει νέα ελπίδα και προοπτική : Εμφανίζεται να διαφωνεί με το Μνημόνιο, αλλά στηρίζει ανεπιφύλακτα ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ τη στιγμή που η κυβέρνηση διστάζει. Ταυτόχρονα ξεφεύγοντας από τον αφόρητο λαϊκισμό, υποστηρίζει τον εξορθολογισμό των φορολογικών συντελεστών. Όμως ας μην παραπλανάται ο κ. Σαμαράς από αυτούς που τον κολακεύουν και τον εφησυχάζουν. Με το πολιτικό προσωπικό που σήμερα διαθέτει, δεν μπορεί να πάει μακριά.

Έφθασε, λοιπόν, η ώρα για τη μεγάλη ανατροπή. Μια ανατροπή που θα προκαλέσουν από κοινού οι δύο παλιοί συμμαθητές και φίλοι, που σήμερα ηγούνται των δύο κομμάτων εξουσίας. Με αυτήν την ανατροπή θα γραφτούν και των δύο τα ονόματα με χρυσά γράμματα στην ιστορία:  Θα σωθεί η πατρίδα, αλλά και θα τους δοθεί η ευκαιρία να οικοδομήσουν δύο αγνώριστα και πολύτιμα για τη χώρα κόμματα.

Η λύση στο οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο δεν μπορεί να έρθει παρά μόνο από πολιτικούς,. Που όμως έχουν εμπειρία και γνώσεις, αλλά κυρίως ικανότητα να κινηθούν προς την σωστή κατεύθυνση. Κανείς «εξωτερικός» δεν μπορεί να τους υποκαταστήσει.

Η λύση προϋποθέτει έναν αποφασισμένο ηγέτη, που θα στρατεύσει τους ικανότερους και τολμηρότερους πολιτικούς και πάρα πολλούς επιτυχημένους τεχνοκράτες και μάνατζερς. Προς Θεού, όχι πάλι ακαδημαϊκούς, που αποδεικνύονται παντελώς άσχετοι με διοίκηση.

Έναν ηγέτη που ενδεχομένως να είναι πολιτικός, αλλά όχι κομματικός, κρατιστής ή  λαϊκιστής. Να έχει όραμα, αρχές, σωστή αντίληψη της κατάστασης και να καθοδηγεί τον λαό με υψηλό αίσθημα ευθύνης και αίσθηση του επείγοντος. Με γρήγορα αντανακλαστικά, διεισδυτικό, με τεράστια αποφασιστικότητα, που φυσικά δεν θα λογαριάζει το πολιτικό κόστος. Ένας τέτοιος ηγέτης θα μπορέσει εύκολα να στρατεύσει δυναμικούς ανθρώπους της αγοράς, που το σημερινό πολιτικό σύστημα απωθεί, αφού άριστα γνωρίζουν ότι δεν έχουν την παραμικρή πιθανότητα να επιτύχουν.

Το σενάριο ακούγεται ως όνειρο θερινής νυχτός, αλλά μόνον αν πάψουμε να σκεφτόμαστε όπως επί 35 χρόνια συνηθίσαμε, θα υπάρξει ελπίδα όχι απλά να αποφύγουμε την πτώχευση και την κοινωνική εξαθλίωση, αλλά να δούμε μια σπουδαία τροχιά ανάπτυξης.

Ήρθε, λοιπόν, η ώρα οι πρόεδροι του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας να καλέσουν το πρόσωπο εκείνο, που θα ηγηθεί μιας ανεπανάληπτης εθνικής προσπάθειας ανασυγκρότησης της χώρας για τα επόμενα 2 – 3 χρόνια. Να τον βοηθήσουν να βρει τα καλύτερα πολιτικά μυαλά, τους καλύτερους και πλέον επιτυχημένους τεχνοκράτες, ώστε όλοι μαζί να νοικοκυρέψουν το σημερινό «κοτέτσι» που λέγεται Ελλάς. Και να φτιάξουν μια πατρίδα νέα, εύρωστη, δίκαιη, ευημερούσα, δυνατή, που θα μας κάνει όλους εθνικά υπερήφανους.

Αν επιμείνουν στις αδιέξοδες επιλογές τους, η ιστορία θα τους καταδικάσει όσο δεν φαντάζονται. Αν πάλι τολμήσουν, ο χρυσός δεν θα φτάνει για να γράψει τα ονόματά τους και την πολύτιμη κληρονομιά τους στις πιο λαμπρές σελίδες της ιστορίας του Έθνους μας.

Οι μήνες περνάνε και η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ φαίνεται να έχει χάσει τον έλεγχο της κατάστασης.
Τα σπρέντ δανεισμού αντί να μειώνονται, έχουν ανέβει στις 1400 μονάδες βάσης που σημαίνει πως οι αγορές επιμένουν πως το ρίσκο χρεοκοπίας παραμένει πολύ υψηλό και συνεχίζουν να αρνούνται να μας δανείσουν.

[ Όταν ήμουν στο Υπουργείο Οικονομικών (2004-Σεπτ. 2007) είχαμε σταθεροποιήσει τα spreads στις 29 μ.β. Είχαμε μηδενίσει τη διαφορά με την Ιταλία (ενώ σήμερα η διαφορά μας ξεπερνάει τις 950 μ.β., δηλαδή σήμερα θα δανειζόμασταν πάνω από 9,5% ακριβότερα απ’ ότι η Ιταλία!) Επιμηκύναμε κατά πολύ τη μέση διάρκεια του χρέους και καταφέραμε να δανειστούμε για πρώτη φορά στην ιστορία μας, για 30 και 50 χρόνια. Το όφελος του Δημοσίου από αυτά τα δάνεια είναι σε σημερινές τιμές πάνω από 8 δισεκ, ευρώ!! Και φυσικά αυξήσαμε το δανεισμό για 20-ετείς διάρκειες. Χωρίς αυτά το 20-ετ’η, 30-ετή και 50-ετή δάνεια, η θέση της χώρας μας θα ήταν σήμερα πολύ πιο δυσχερής! ]

Οι μήνες περνάνε και οι διεθνώς παραδεδεγμένοι Οίκοι Αξιολόγησης (Moody’s, Standard and Poor’s και Fitsch) μας υποβαθμίζουν συνεχώς (και δεν πιστεύουν πως τα μέτρα της Κυβέρνησης πιάνουν τόπο) και μας έχουν κατατάξει βαθειά στη κατηγορία “junk”. Εμείς μεν μπορεί να τους θεωρούμε αναξιόπιστους, αλλά οι αγορές παρακολουθούν και αποδέχονται τις αξιολογήσεις τους.

Ο έγκριτος ECONOMIST (2 Απριλίου 2011) γράφει πως «η Ελλάδα δεν μπορεί να αποπληρώσει το τεράστιο χρέος της και πρέπει να τα ‘αναδιαρθρώσει’»… Οι εισηγμένες επιχειρήσεις εμφανίζουν ζημίες ρεκόρ (παρά τις εμπορικές τράπεζες που εμφανίζουν πλασματικά κέρδη). Ο τζίρος στα μαγαζιά συνεχίζει να κατρακυλάει, ενώ το Χρηματιστήριο (που είναι καλός δείκτης της ψυχολογίας της αγοράς και των προοπτικών της) πάει από το κακό στο χειρότερο. Την Τρίτη 26 Απριλίου, το κύριο δημοσίευμα της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ αφορούσε δηλώσεις ‘αξιωματούχων’ του ΔΝΤ ότι το στενό περιβάλλον του Πρωθυπουργού και του Υπουργού Οικονομικών «φλυαρούν και μιλούν ακατάπαυστα από καθαρό ερασιτεχνισμό, χωρίς να ξέρουν για ποιό θέμα μιλούν και πως να διαχειρισθούν την κρίση…. Το να μιλούν απ’ ευθείας με ξένους δημοσιογράφους τους κάνει να νοιώθουν σπουδαίοι…»

Πόσα χρωστάμε;
_ 350 δισ. Ευρώ είναι το χρέος του Ελληνικού Δημοσίου
_ 40 δισ. Ευρώ είναι τα δάνεια διαφόρων φορέων με εγγύηση του Δημοσίου, από τα οποία τουλάχιστον το 80% δεν πρόκειται να αποπληρωθούν και θα επιβαρύνουν όλους μας.
_ 7 δις. ευρώ χρέη προς κατασκευαστικές εταιρείες, προμηθευτές των νοσοκομείων, φαρμακοποιούς, ΟΤΑ, ΚΤΕΛ  και άλλους φορείς, για αποζημιώσεις απολυμένων διαφόρων φορέων, για επιστροφές φόρων (ΦΠΑ, κλπ) και το κόστος αναδρομικής χορήγησης επιδομάτων από δικαστικές αποφάσεις!
_ ΣΥΝΟΛΟ  397  δισ. ευρώ ΧΡΕΟΣ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ
 
Επιπλέον :
_ 250 δισ. Ευρώ, άνοιγμα των ασφαλιστικών ταμείων, που σημαίνει πως το Δημόσιο θα πρέπει να καταβάλλει από τον Προϋπολογισμό, 14 δισ. ευρώ κάθε έτος για να καλυφθούν τα ελλείμματα αυτά!
_ ΣΥΝΟΛΟ 647 δισ. Ευρώ
 +   270 δισ. Ευρώ, χρέη επιχειρήσεων και ιδιωτών προς τις τράπεζες
= ΣΥΝΟΛΟ 917 δισ. Ευρώ

Χρέος είναι αυτό που χρωστάμε σήμερα συνολικά και προέρχεται από την συσσώρευση των ελλειμμάτων διαχρονικά. Συνήθως το χρέος αυξάνεται πιο γρήγορα από το άθροισμα των ελλειμμάτων, γιατί καμιά φορά τα ελλείμματα δεν έχουν συμπεριλάβει όλες τις δαπάνες! Σε αυτά δεν περιλαμβάνονται όλα τα διάφορα ‘πακέτα στήριξης’ των τραπεζών, μέρος των οποίων θεωρείται κάποιας μορφής «επένδυση» που θα αποπληρωθεί κάποτε. Προφανώς όμως, ένα πολύ σημαντικό μέρος από αυτό το ποσό μάλλον στο τέλος θα αναληφθεί από το Δημόσιο και τους φορολογούμενους πολίτες.

ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Ο όγκος του χρέους είναι πολύ μεγάλος για να μπορούν οι Έλληνες φορολογούμενοι να τον καλύψουν. Όπως και κάθε επιχείρηση αντέχει να σηκώσει ‘τόσο χρέος’ έτσι και το Δημόσιο δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τέτοιες τεράστιες υποχρεώσεις. Οι εναλλακτικές δυνατότητες είναι ουσιαστικά τέσσερις!

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΣΕΝΑΡΙΟ Ι. ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ
Μια τέτοια ‘λύση’ θα ήταν καταστροφική για τη χώρα μας:
Αποδοχή ότι αποτύχαμε, ότι είμαστε ανίκανοι να ανταγωνισθούμε και πέφτουμε στη Β’ Εθνική Ευρώπης.
Για να έχει νόημα η υιοθέτηση μιας Νέας Δραχμής, αυτή θα πρέπει να είναι ελκυστικά υποτιμημέμη για να βοηθήσει την ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών. Αλλά ποτέ η υποτίμηση δεν είχε ουσιαστικά μεσο-πρόθεσμα αποτελέσματα. Οδηγούσε σε φαύλο κύκλο πληθωρισμού, φόβο για νέα υποτίμηση, έξοδο κεφαλαίων και τελικά σε νέα υποτίμηση.
Το τεράστιο χρέος σε ευρώ θα έπρεπε να αποπληρωθεί με υποτιμημένες δραχμές. Δηλαδή το χρέος θα ανέβαινε στο 250% του ΑΕΠ!
Όλοι οι πολίτες που είχαν καταθέσεις και επενδύσεις στη χώρα μας θα κοίταζαν να αποφύγουν τις ζημιές από την επάνοδο στη Δραχμή και θα έβγαζαν τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό, με αποτέλεσμα την άμεση κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος και της οικονομικής δραστηριότητας!

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΙΙ
Η Ε.Ε., το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να συναποφασίσουν να ‘αποσύρουν’ και να διαγράψουν 100 δισεκ. ευρώ Ελληνικού χρέους, με αντάλλαγμα την εντατικοποίηση της προσπάθειας δημοσιονομικής προσαρμογής. Πρέπει όμως οι αγορές και οι Εταίροι να πεισθούν ότι πράγματι τα δημόσια οικονομικά είναι σε πολύ σωστό δρόμο και πως τα πρωτογενή πλεονάσματα είναι διατηρήσιμα.
Σήμερα θεωρούν την Κυβέρνηση αναποτελεσματική και αναξιόπιστη και δείχνουν να έχουν χάσει την υπομονή τους μαζί μας! Η ΕΚΤ έχει ήδη αγοράσει σε χαμηλότερες τιμές περίπου 75 δισεκ. Ελληνικά ομόλογα. Αυτά θα μπορούσε να τα διαγράψει για να ανασάνει και σταθεροποιηθεί η χώρα. Και για το υπόλοιπο χρέος να συμφωνήσει για την μείωση των επιτοκίων κατά 2%.

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΙΙΙ
Η ΕΚΤ για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να συνεχίζει να αγοράζει Ελληνικό χρέος μέχρι ύψους 200 δισεκ. ευρώ στις δευτερογενείς αγορές με την έκπτωση που προσφέρονται τα ομόλογα σήμερα, και μετά να μας δανείσει για 40 χρόνια με 5% ώστε να τα αγοράσουμε από αυτήν με την δεδομένη έκπτωση που ισχύει στην αγορά. Η άνοδος των σπρέντς στις 1400 μονάδες έχει ρίξει τις τιμές των ομολόγων ακόμα πιο χαμηλά. Για το υπόλοιπο χρέος η μόνη επαναδιαπραγμάτευση να ήταν η μείωση του επιτοκίου κατά 2%. Για να το κάνουν οι εταίροι μας αυτό πρέπει να έχουν πεισθεί ότι η οικονομία βρίσκεται στο σωστό δρόμο και τα δημοσιονομικά πλεονάσματα θα είναι διατηρήσιμα.

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΙV
Αν η Ελλάδα «επαναδιαπραγματευόταν» το χρέος σήμερα και δήλωνε για παράδειγμα πως θα αποπληρώσει 60 σεντς για κάθε ευρώ, αυτό θα είχε τεράστιες επιπτώσεις στην αγορά. Τεράστιες απώλειες για τα ασφαλιστικά ταμεία, τις Ελληνικές τράπεζες και τους διεθνείς επενδυτές και γενικότερο ‘στιγματισμό’ της χώρας μας.

Οι Ελληνικές τράπεζες βρίσκονται ήδη σε πολύ δύσκολη θέση. Χάνουν συνεχώς καταθέσεις, τα επιχειρηματικά, στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια που έχουν χορηγήσει καταγράφουν μεγάλες επισφάλειες, ενώ τα ομόλογα που έχουν στο χαρτοφυλάκιό τους έχουν χάσει 15-40% της αξίας τους. Δηλαδή τα ‘ίδια’ κεφάλαιά τους έχουν εξανεμισθεί! Οι συγχωνεύσεις είναι αναγκαίες, αλλά όχι επαρκείς λύσεις, καθόσον ‘δύο τυφλοί δεν κάνουν ένα μονόφθαλμο’. Απορώ πως η Τράπεζα της Ελλάδας δεν τις αναγκάζει να προβούν σε πιο γενναίες αυξήσεις κεφαλαίου έστω και σε πιο υποτιμημένες τιμές ανά μετοχή!  Μια επαναδιαπραγμάρευση του χρέους και ‘οριστική’ μείωση της αξίας των ομολόγων του Ελληνκού Δημοσίου θα μπορούσε να προκαλέσει ουρές στις τράπεζες για μαζικές αναλήψεις καταθέσεων. Κάτι που φυσικά θα ήταν αδύνατο για τις τράπεζες να ικανοποιήσουν, και που θα οδηγούσε στην κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος!

Και τα ασφαλιστικά ταμεία που έχουν επενδύσει σε τέτοια ομόλογα θα υποστούν τεράστιες ζημίες, πέρα από την ήδη τραγική οικονομική τους κατάσταση!

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ V
Επιμήκυνση του χρέους. Δηλαδή η λήξη κάθε ομολόγου που έχει εκδοθεί από το Δημόσιο επεκτείνεται για 10-30 χρόνια παραπάνω, ενώ το επιτόκιο μειώνεται π.χ. στο 1%. Προφανώς η αξία αυτών των πολύ μακροπρόθεσμων ομολόγων θα μειωθεί εξοντωτικά και φυσικά όσοι τα κατέχουν (τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, κλπ) θα υποστούν σημαντικές απώλειες κεφαλαίου. Ίσως, ψυχολογικά, υπάρξει μια ψευδαίσθηση ότι ‘τέλος πάντων, στο τέλος θα εισπράξω όλο μου το κεφάλαιο’, αλλά στην ουσία, αν ήθελε κανείς να τα ρευστοποιήσει, οι απώλειες θα ήταν τεράστιες.

Και όχι μόνο: Το θέμα είναι πως όποιου τύπου ‘διευθέτηση’ και να επιλεγεί, οι αγορές πρέπει να τις θεωρήσουν επαρκείς και τελικές, ώστε να αρχίσουν να επαναχρηματοδοτούν τη χώρα μας με όρους ανοικτής αγοράς. Δεν έχει νόημα μια επαναδιαπραγμάτευση και αναδιάρθρωση, αν το τραπεζικό σύστημα κλυδωνιστεί και άλλο, αν τα σπρέντς παραμείνουν στα ύψη και οι αγορές παραμένουν κλειστές διότι εκτιμούν ότι παρά την επαναδιαπραγμάτευση, το Ελληνικό Δημόσιο θα συνεχίσει να μην μπορεί να εξυπηρετεί τα –έστω μειωμένα- χρέη του! Και όχι μόνο: όσοι έχασαν χρήματα ή χάνουν, ή θα χάσουν χρήματα από τις επενδύσεις τους σε ομόλογα του Δημοσίου και οι αγορές γενικότερα θα μας ‘το φυλάνε’. Η δυσφήμιση της χώρας μας δεν είναι παράγοντας που μπορούμε να πάρουμε αψήφιστα.

Σε κάθε περίπτωση θα πρότεινα να περιμένουμε. Να μην βιαστούμε να προχωρήσουμε σε κάποια επαναδιαπραγμάτευση πριν σταθεροποιηθεί η κατάσταση και φανούν κάποια ουσιαστικά και διατηρήσιμα αποτελέσματα στα δημόσια οικονομικά.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ

Χρειάζεται να τονώσουμε την οικονομική ανάπτυξη με πρωτοβουλίες που δεν θα απαιτούν μεγάλες νέες δαπάνες και που δεν θα έχουν ουσιαστικό δημοσιονομικό κόστος.
Τέτοια μέτρα είναι: Tα χωροταξικά, κυρίως η δυνατότητα του Έλληνα να κτίσει με ορθολογικότερους συντελεστές δόμησης. Η ελάφρυνση της φορολογίας στα ακίνητα, ώστε να γίνουν πιο ελκυστικές οι επενδύσεις σε αυτά. Οι αποκρατικοποιήσεις. Η τόνωση της επιχειρηματικότητας, η απελευθέρωση από τις αγκυλώσεις των αγορών, η ελάφρυνση των κανονιστικών πλαισίων, (που να μην επιτρέπουν αυθαίρετες ερμηνείες από τα όργανα του Κράτους), η πάταξη της γραφειοκρατίας, η βελτίωση της λειτουργίας του δημοσίου, η προσέλκυση ξένων επενδύσεων.

Παραθέτω κάποιες ιδέες για συγκεκριμένα μέτρα προκειμένου να ανταποκριθούμε στις σημερινές προκλήσεις  και να δώσουμε νέα πνοή στην ελληνική οικονομία.

Μαζικές αποκρατικοποιήσεις, και εννοώ μαζικές και άμεσες. Έχουν περάσει 19-20 μήνες διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ και οι αποκρατικοποιήσεις βρίσκονται στο μηδέν!

Συνέχιση της απελευθέρωσης των εργασιακών σχέσεων ώστε οι αμοιβές να είναι ανάλογες με την πραγματικότητα κάθε επιχείρησης. Στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής 8 Μαίου, περιγράφονται διάφορες παροχές προς τους εργαζομένους που είναι παντελώς εκτός διεθνούς πραγματικότητας: 17,8 μηνιάτικα τον χρόνο, 38 ώρες την εβδομάδα, 197 μέρες τον χρόνο, κάλυψη δαπανών γαι 6-ημερη εκδρομή, άδεια γήρατος 2 ημερών για όσους είναι πάνω από 50 χρονών, επίδομα εργένη για όσους είναι πάνω από 35 χρονών και δεν έχουν παντρευτεί , επίδομα σίτισης, κ.α. Κάθε επιχείρηση έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες, δυνάμεις και αδυναμίας. Οι κλαδικές και πανελλαδικές συμβάσεις καταδικάζουν τις περισσότερες στην κατάρρευση.

Τα ‘συνδικάτα’ να υποχρεούνται να δημοσιοποιούν αναλυτικά κάθε έσοδο και κάθε δαπάνη. Να επαναπροσδιορισθούν τα συνδικαλιστικά προνόμια. Πόσες άδειες το μήνα δικαιούνται, πόσοι συνδικαλιστές έχουν το ‘αμετάθετο΄, κλπ.

Αυστηροποίηση των πειθαρχικών διατάξεων του Υπαλληλικού Κώδικα, ώστε οι ‘κακοί’ υπάλληλοι να αποχωρύν από την υπηρεσία. Όποιος δεν εργάζεται φιλότιμα, όποιος είναι συστηματικά ‘κοπανατζής’ να αποχωρεί από τον Δημόσιο τομέα.

Αποποινικοποίηση των ακάλυπτων επιταγών και αντικατάσταση της σχετικής νομοθεσίας μας με κάποια παραλλαγή αυτής των ΗΠΑ.

Κατάργηση του πιστοποιητικού φορολογικής ενημερώτητας που είναι παγκόσμια ελληνική ευρεσιτεχνία και καταταλαιπωρεί τους συμπολίτες μας. Οι φορολογικές διαφορές των πολιτών με το Δημόσιο δεν μπορεί να είναι φρένο στις προσπάθειές τους.

Η ανάταξη της χώρας απαιτεί βελτίωση της παραγωγικότητας. Όσο πιο λίγα παράγουμε, τόσο λιγότερο άνετα θα ζούμε. Η αύξηση της παραγωγής προέρχεται μόνο από τη βελτίωση της τεχνογνωσίας και τις επενδύσεις (και κατά δεύτερο λόγο από το να δουλεύουμε περισσότερο). Αν δεν βελτιώσουμε το επενδυτικό κλίμα και την ελκυστικότητα των επενδύσεων, θα μείνουμε κι’ άλλο πίσω! Με την αύξηση των επενδύσεων θα τονωθεί η οικονομική δραστηριότητα, η επιχειρηματικότητα (και η επιχειρηματικότητα των νέων και η «πράσινη» επιχειρηματικότητα), θα δημιουργηθούν νέες θέσεις απασχόλησης, θα αναδείξουμε την ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ. Χωρίς επενδύσεις και ανάπτυξη δεν θα έχουμε τα έσοδα που θα στηρίξουν τον κοινωνικό ρόλο του κράτους.

Κατάργηση των απαγορευτικών διατάξεων σχετικά με τις επενδύσεις από offshore εταιρείες. Οι διατάξεις αυτές, αντί να ενθαρρύνουν, αποτρέπουν τις επενδύσεις στη χώρα μας. Όσες εταιρείες αποδεικνύουν την νομιμότητα της προέλευσης των κεφαλαίων τους, να μπορούν να επενδύουν με το ίδιο φορολογικό καθεστώς που επενδύουν οι εγχώριες.

Για την τόνωση της ρευστότητας και των επενδύσεων, κατάργηση του πόθεν έσχες και ελεύθερο επαναπατρισμό κεφαλαίων από το εξωτερικό (με εξαίρεση τους πολιτικούς!)

Μείωση του φόρου μεταβίβασης στο 5% (οι εισπράξεις είναι απογοητευτικές ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν συναλλαγές) και μείωση του φόρου κληρονομιάς στο 2%.

Μείωση του Φόρου μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας στο 0,3% (το σημερινό καθεστώς με τον ΦΜΑΠ είναι ‘σοβιετικού’ τύπου. Οι περισσότεροι που υπάγονται στον ΦΜΑΠ, έχουν ήδη πληρώσει φόρους εισοδήματος και κληρονομιάς μέχρι να αποκτήσουν την σημερινή περιουσία τους! Ο ΦΜΑΠ αυξάνει το marginal cost των επενδύσεων σε ακίνητα και αποτρέπει τις επενδύσεις σε αυτά. Αυτός είναι ένας από τους λόγους κατάρρευσης της αγοράς ακινώτων!)

Σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών στις επιχειρήσεις. Οι υψηλοί φορολογικοί συντελεστές μαζί με όλους τους άλλους φόρους (ΦΠΑ, ακίνητα, κλπ) αποτρέπουν κάθε νέα επένδυση. Έτσι φθάσαμε στην αστεία κατάσταση, οι επιχειρήσεις να πληρώνουν μέρισμα με τη μορφή ‘επιστροφής κεφαλαίου’ για να αποφύγουν την καταχρηστική φορολόγηση στα μερίσματα!

Για κάθε νέα επένδυση να επιτρέπεται στον επιχειρηματία να μπορεί ο ίδιος να καθορίσει τις αποσβέσεις που θα καταγράψει. Να μπορεί για παράδειγμα να αποσβέσει το 100% της επένδυσης τον πρώτο κιόλας χρόνο.

Στο ζήτημα της έκδοσης οικοδομικών αδειών, η απλούστευση των διαδικασιών να μπορεί να επιτευχθεί με την υποβολή μιας απλής δήλωσης από πλευράς του μηχανικού και με την απόλυτη ευθύνη του- σχετικά με τα στοιχεία του οικοπέδου και με την τήρηση των νόμιμων όρων δόμησης και των σχετικών κανονισμών. Η εξακρίβωση των στοιχείων που έχει δηλώσει ο μηχανικός θα διενεργείται σε βάθος χρόνου με αυστηρές ποινές για τους παρανομούντες.

Κατάργηση της επιβολής ‘τελών και φόρων υπέρ τρίτων’ (αγγελειόσημο, κλπ), που αυξάνουν το κόστος του τελικού ‘καταναλωτή’. Οι εισφορές να γίνονται με διαφανείς διαδικασίες από τους εργοδότες και τους εργαζόμενους και όχι από την ‘πίσω πόρτα’. Κατάργηση του τέλους € 4.24 μηνιαίως per month από κάθε ‘μετρητή’ της ΔΕΗ, υπέρ της ΕΡΤ. Με τεράστιο κόστος λειτουργίας, τα κρατικά κανάλια εξυπηρετούν τα κομματικά συμφέροντα.

Κατάργηση κάθε υποχρέωσης δημοσίευσης ισολογισμών στον τύπο, εφόσον πλέον υπάρχει άμεση πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Δραστική μείωση της κρατικής διαφημισης.

Δραστική μείωση της κρατικής επιχορήγησης των ασφαλιστικών ταμείων του ΟΤΕ και της ΔΕΗ.

Επιτάχυνση της ολοκλήρωσης του Κτηματολογίου.

Tέρμα στα αυθαίρετα: Κάθε αρμόδιος υπάλληλος να ‘χρεώνεται’ μια περιοχή που θα την παρακολουθεί συστηματικά δορυφορικά και με επιτόπιους ελέγχους. Οι ποινές για τους παραβάτες να είναι άμεσες και αυστηρότατες. Για τα ήδη διακατεχόμενα ή καταπατημένα ακίνητα και για τα ‘αυθαίρετα’ κτίσματα και τους ‘οικισμούς’ που υπάρχουν για πάνω από 25 χρόνια να θεσμοθετηθεί η ‘τακτοποίησή’ τους, αλλά με την σύμφωνη γνώμη της τοπικής αυτοδιοίκησης και για όσες περιπτώσεις δεν αποτελούν ‘καραμπινάτες΄ αυθαιρεσίες, κλπ. Από το 2005 είχα καταθέσει λεπτομερείς προτάσεις για το θέμα αυτό που αφορά 300 χιλιάδες φτωχότερους, κυρίως, συμπολίτες μας. Έτσι, εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας θα αποκτήσουν καθαρούς τίτλους ιδιοκτησίας.

Οι νέοι μας αποφοιτούν από τα λύκεια και τα πανεπιστήμια με ελάχιστη τεχνογνωσία (skills). Προτείνω όλοι οι νέοι και οι νέες από 17-23 ετών να ενταχθούν σε προγράμματα μαθήτευσης (apprenticeship) στα εργοστάσια και τις βιομηχανικές μονάδες της χώρας (όχι σε γραφεία) για δύο καλοκαίρια. Με αμοιβή μόνο χαρτζηλίκι για οδοιπορικά και φαγητό. Έτσι θα αποκτήσουν κάποιες χρήσιμες δεξιότητες και θα καταλάβουν ‘τι θα πει δουλιά’.

Εγκατάσταση ηλεκτρονικού συστήματος για κάθε παραγγελία φαρμάκων, αντιδραστηρίων, ορθοπεδικού υλικού, κλπ. Η σημερινή κατάσταση είναι εκτός ελέγχου, όχι μόνο όσον αφορά τις τιμές, αλλά ακόμη περισσότερο όσον αφορά την ‘κατανάλωση’. Αλλά η περικοπή των δαπανών στα νοσοκομεία και για τα φάρμακα θα αποδειχθεί ανεπαρκής εφόσον δεν υπάρχει κανένα σοβαρό ηλεκτρονικό  σύστημα παρακολούθησης κάθε παραγγελίας φαρμάκων, αντιδραστηρίων, ορθοπεδικού υλικού, κλπ. Η σημερινή κατάσταση είναι εκτός ελέγχου, όχι μόνο όσον αφορά τις τιμές, αλλά ακόμη περισσότερο όσον αφορά την ‘κατανάλωση’. Η έλλειψη ηλεκτρονικού ελέγχου στις παραγγελίες και την κατανάλωση έχουν συμβάλλει στη δημιουργία εστιών διαφθοράς.

Περιορισμός της σπατάλης στους δήμους και αυστηρότατος έλεγχος των οικονομικών τους με εισαγωγή ηλεκτρονικών συστημάτων παρακολούθησης, κλπ.

Χορηγία Ελληνικής ιθαγένειας σε όσους επενδύουν 2 εκατομ. Ευρώ σε τοποθετήσεις διάρκειας τουλάχιστον 10 ετών (ακίνητα, επιχειρήσεις, χρηματιστήριο, αλλά με εξασφάλιση ότι τα κεφάλαια αυτά θα μείνουν στην Ελλάδα για τουλάχιστον 10 χρόνια).

Άμεση επαναλειτουργία του Χρηματιστηρίου Εμπορευμάτων Πειραιά για συναλλαγές σε σιτάρι, δημητριακά, ελαιόλαδο, καπνά, βαμβάκι, κλπ. (σε συνεργασία με Ένωση Ελληνικών Τραπεζών, ΣΜΕΧΑ, ΠΑΣΕΓΕΣ, Πανεπιστήμιο Πειραιά).

Διευκόλυνση των προσπαθειών και επενδύσεων για την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας.

Άμεση αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου των εμπορικών τραπεζών, έστω και σε πολύ συμπιεσμένες τιμές. Σκοπός δεν είναι η προστασία των ιδιοκτητών των τραπεζών, αλλά η μεγαλύτερη δυνατή εξασφάλιση των καταθετών. Αλλά και έλεγχο για τα θαλασσοδάνεια. Εφόσον οι τραπεζίτες ζητούν κολοσσιαία στήριξη από τους Έλληνες και Ευρωπαίους φορολογούμενους, πρέπει να δώσουν λογαριασμό για τα θαλασσοδάνεια που έδωσαν (σε ΜΜΕ και αλλού) και να εξετασθούν οι διαδικασίες που τους επέτρεψαν να δώσουν τέτοια απίθανα δάνεια!

Μείωση κατά 30% της επιχορήγησης των πολιτικών κομμάτων. Δεν χρειάζεται να οργανώνουν τόσες φιέστες και να λειτουργούν με τόσο υψηλό κόστος με τα χρήματα των φορολογουμένων. Τα Ελληνικά πολιτικά κόμματα επιχορηγούνται δεκαπλάσια από τα αντίστοιχα Βρετανικά.

Να καλέσουμε επιχειρήσεις από όλο τον κόσμο (για παράδειγμα fund managers που αποχωρούν από το Λονδίνο και εγκαθίστανται στη Γενεύη για φορολογικούς λόγους), να εγκαταστήσουν περιφερειακά και GLOBAL HEADQUARTERS στην πατρίδα μας και να εκμεταλλευθούν τα ιδιαίτερα ελκυστικά φορολογικά κίνητρα του Ν. 3427/2005. Είμαι συντάκτης των σχετικών διατάξεων που ήδη αξιοποιούν σπουδαίες πολυεθνικές όπως η C.C.C. και η OLAYAN GROUP.

Χρειάζεται να θεσμοθετηθεί ανεξάρτητη αρχή κατά το πρότυπο των αντιστοίχων στο Ηνωμένο Βασίλειο (Tax Commission) στην οποία μπορεί να προσφεύγει ο φορολογούμενος πριν καταφύγει στο δικαστήριο ώστε να μειωθεί ο αριθμός των υποθέσεων στα διοικητικά δικαστήρια. Η ανεξάρτητη αρχή θα έχει στην δικαιοδοσία της τις κατά τόπους Φορολογικές Επιτροπές οι οποίες θα απαρτίζονται από ανθρώπους κύρους με γνώσεις φορολογικού δικαίου που δεν θα έχουν σχέση με το Δημόσιο.

Πρέπει να ξεφύγουμε από τυπολατρικές φοροεισπρακτικές πρακτικές που έχουν υιοθετηθεί, συμπεριλαμβανομένου και του ΚΒΣ (Kώδικα Bιβλίων & Στοιχείων), και που απαιτούν σημαντικό κόστος παρακολούθησης και συντήρησης, χωρίς να βελτιώνουν την εισπράξεις του Δημοσίου στην πράξη. Όπως και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, το φορολογικό σύστημα πρέπει να υποχρεώνει τις επιχειρήσεις να τηρούν βιβλία και στοιχεία με τρόπο που να αποδεικνύει τις συναλλαγές τους αλλά αυτά τα βιβλία και στοιχεία να τηρούνται κατά την κρίση τους και να αποδεικνύεται το έσοδο και η δαπάνη με τον πιο πρόσφορο τρόπο. Για παράδειγμα, εάν μία επιχείρηση δεν έχει έστω ένα τιμολόγιο διότι αρνείται ο προμηθευτής της να εκδώσει τιμολόγιο, η απόδειξη της πληρωμής (π.χ. με επιταγή ή με υπογεγραμμένη απόδειξή του) να είναι αποδεικτικό στοιχείο της δαπάνης για την επιχείρηση που κατέβαλε την πληρωμή και η εφορία στη συνέχεια να ζητεί εξηγήσεις από τον λήπτη π.χ. της επιταγής για τη μη έκδοση στοιχείου ή για τη μη καταχώρηση του εσόδου στα βιβλία του.

Ο συντελεστής δόμησης 200 μ2 ανα 4 στρέμματα, να εφαρμόζεται αναλογικά και για οικόπεδα με μεγαλύτερη επιφάνεια, ώστε να μειωθεί το κίνητρο συνεχούς κατάτμησης που προκαλεί προβλήματα σε οδοποιία, αποχέτευση, ηλεκτροδότηση, αλλά και, ιδιαίτερα, στο φυσικό περιβάλλον.

Από τον Σεπτέμβριο του 2007 μέχρι τις 15/09/08 μόνο στην Εισαγγελία Πρωτοδικών κατατέθηκαν 245 χιλιάδες μηνύσεις! Κατατέθηκαν επίσης 236.860 δικόγραφα στο Πρωτοδικείο Αθηνών! (Καθημερινή, 20/02/09)

Πρέπει να θεσπίσουμε την καταβολή ενός πολύ υψηλού παράβολου [500 ευρώ;] σε όσους καταθέτουν αγωγές και μηνύσεις, δεδομένου ότι το σύστημα απονομής δικαιοσύνης είναι εξαιρετικά δαπανηρό (κάθε αγωγή κοστίζει πάνω από 4000 ευρώ μέχρι την διεκπεραίωση της). Τα έσοδα από τα παράβολα αυτά θα δαπανώνται για τον εκσυγχρονισμό του σωφρονιστικού και του δικαστικού συστήματος. (Τέτοιες προτάσεις μπορούν να συζητηθούν άμεσα με τις ενώσεις δικαστών και εισαγγελέων, και τους συλλόγους δικαστικών υπαλλήλων, οι οποίοι μάλλον το βλέπουν θετικά. Οι «άποροι» να πληρώνουν πολύ λιγότερο!)
 
Να καταργηθούν σταδιακά τα πολυμελή δικαστήρια με μονομελή. Στα πολυμελή δικαστήρια «διαχέεται» η προσωπική ευθύνη του δικαστή και απασχολούνται τελικά πολύ περισσότεροι δικαστές. Οι νέοι δικαστές να φοιτούν ένα χρόνο στη σχολή δικαστών, ένα χρόνο να εξειδικεύονται (να καταρτίζονται θεωρητικά) σε μία ειδικότητα και ένα χρόνο να μαθητεύουν ώς «βοηθοί», πλάι σε έναν Εφέτη.

Άμεση προώθηση της δυνατότητας έκδοσης αδειών εξερεύνησης για πετρέλαιο σε Ιόνιο, ηπειρωτική Ελλάδα και κάποιες περιοχές του Αιγαίου και διευθέτησης των θεμάτων ζωνών οικονομικής εκμετάλλευσης.
 
Για να μειώσουμε την εξάρτηση από Ρωσικό φυσικό αέριο, και από φυσικό αέριο που έρχεται με αγωγούς μέσω Τουρκίας, θα μπορούσαμε να εισάγουμε υγροποιημένο φυσικό αέριο, να το εξαερώνουμε σε ειδικές μονάδες στην Καβάλα, και να το διοχετεύουμε στο διεθνές δίκτυο αγωγών. Περίπου 40 χιλιόμετρα από τα Ελληνικά σύνορα, διέρχεται ο Βουλγαρικός αγωγός φυσικού αερίου και μπορεί να αποθηκεύουμε στις άδειες πλέον γεωλογικές κοιλότητες της Βουλγαρίας ή στον Πρίνο, ποσότητες ασφαλείας (δημιουργώντας ένα buffer stock για όλη την περιοχή: Αλβανία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ελλάδα, Σερβία).

H ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Ναι, όλοι όσοι συμμετείχαμε σε κυβερνήσεις τα τελευταία 40 χρόνια έχουμε κάνει λάθη και έχουμε μερίδιο ευθύνης. Είτε για πράγματα που κάναμε, είτε επειδή δεν αντιδράσαμε πιο έντονα όταν βλέπαμε πως κάτι δεν ήταν σωστό. Αλλά δεν έχουμε όλοι την ίδια ευθύνη. Ο καθένας πρέπει να κάνει και να δημοσιοποιήσει τον απολογισμό του. Εγώ τον έχω κάνει στο www.petrosdoukas.gr .

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να διδαχθούμε από τα λάθη μας, να τα διορθώσουμε και να προχωρήσουμε γρήγορα μπροστά. Να έχουμε επίγνωση, αλλά να μην τελματώσουμε σε ατελείωτες συζητήσεις για το ποιός και τί έφταιξε. Από την συζήτηση του ποιός έφταιξε περισσότερο κερδισμένοι βγαίνουν μόνο οι άφαντοι και οι ανύπαρκτοι!

Πρέπει όλοι να βοηθήσουμε τους Έλληνες και τις Ελληνίδες να αναδείξουν τις αρετές τους και να διαπρέψουν. Γιατί οι νέες τεχνολογίες, η πιο εύκολη πρόσβαση στη γνώση, το άνοιγμα των διεθνών αγορών, ή άρση των εμποδίων στην επιχειρηματική δράση, προσφέρουνε απίθανες δυνατότητες, παρά την βαθιά παγκόσμια οικονομική κρίση. Γιατί η διεθνής οικονομική κατάσταση θα βελτιωθεί σιγά-σιγά και πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αδράξουμε, να αξιοποιήσουμε τις ευκαιρίες που θα παρουσιασθούν. Γιατί οι Έλληνες μπορούνε.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας θέλησε να μετασχηματίσει το μετεπαναστατικό χάος σε έννομη τάξη και, όπως όλοι οι μεγάλοι αναμορφωτές, δολοφονήθηκε ακριβώς από εκείνους, χάριν των οποίων είχε θυσιάσει τα αξιώματά του, την περιουσία του και την ασφαλή του ζωή στο εξωτερικό. Έτσι είναι η ανθρώπινη φύση και μάλιστα η ελληνική, σε όλη την ιστορική διαδρομή της παράγει και ήρωες και αντιήρωες που στοχοποιούν  και συνήθως εξοντώνουν τους ήρωες.

Σήμερα είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι αν ο Καποδίστριας είχε επιβιώσει, θα είχε πετύχει να μεταλλάξει κάπως τη φύση των Νεοελλήνων , ίσως όμως θα είχε προλάβει  να θέσει τη Διοίκηση στις βάσεις που είχε διδαχθεί στον διεθνή χώρο της Ευρώπης, τάξη, ευνομία και υπευθυνότητα. Με τον θάνατό του, δηλαδή από την πρώτη περίοδο της ύπαρξης του νεοελληνικού κράτους, η Διοίκηση αλλοτριώθηκε από την Πολιτική και από μέσον προώθησης της κοινωνικής προόδου και αρμονίας εκφυλίστηκε σε θεραπαινίδα της, δηλαδή σε πεδίο ασέλγειας και λαφυραγώγησης εκ μέρους των εκάστοτε κυβερνώντων κομμάτων.

Η συνακόλουθη κακοδιαχείριση σε συνδυασμό με τις ιστορικές διακυμάνσεις και τις περιπέτειες της Ελλάδας – συνέπεια σε μεγάλο βαθμό της χρόνιας εναλλαγής περιόδων φαυλότητας και παρενθέσεων χρηστότητας -  έκαμε τη ζωή των νεοελλήνων διαχρονικά τόσο απλή και ασφαλή όσο είναι η διάβαση ενός ναρκοπεδίου.

Έτσι προέκυψε ο φαύλος κύκλος του πελατειακού κράτους : H ανασφάλεια ωθούσε και ωθεί τους πολίτες προς το πελατειακό κράτος και αυτό με την κακοδιοίκηση αυξάνει την ανασφάλεια και την πελατεία του. Η εξάρτηση από τα κόμματα και την Πολιτική έγινε βίωμα και επαγγελματικός τρόπος ζωής για πολύ μεγάλο ποσοστό των πολιτών, που θέλουν να ζουν από την ψήφο τους και πήρε την υφή θρησκευτικής πίστης. Κάτω από αυτές τις συνθήκες η γέννηση της Πολιτικής Θρησκείας ήταν αναπόφευκτη.

Οι απόγονοι του Οδυσσέα δεν θα καθόταν να πνιγούν στα κύματα της ανοργανωσιάς και αφερεγγυότητας της Διοίκησης περιμένοντας το σωσίβιο πέπλο της Λευκοθέας. Πήραν την κατάσταση στα χέρια τους, όπως κάνουν συχνά με το νόμο και επινόησαν μια νέα, πρωτότυπη και αποτελεσματική λύση αντιστρέφοντας την Αγία Γραφή και ειδικότερα τη Γένεση. Όπως έπλασε αυτούς  ο Θεός, έπλασαν κι αυτοί ένα δικό τους Θεό και μοίρασαν τα αιτήματά τους και στους δύο.

Στην επίσημη, την Αγία Τριάδα της Γραφής, απευθύνονται κυρίως για τη σωτηρία της ψυχής τους, αν τους ενδιαφέρει , και τις άλλες μεταφυσικές τους ανησυχίες και σπανιότερα για επισφαλή πρακτικά θέματα, οπότε αντιπαρέχουν και ανάλογα τάματα εφαρμόζοντας την πανάρχαια παγανιστική αντίληψη περί ιερών προσφορών αλλά με τη συναλλακτική, τη ρωμαϊκή έννοια: do ut des ( σου δίδω για να μου δώσεις ).

Η νέα Αγία Τριάδα , η νεοελληνική , είναι μεν ανεπίσημη και σχεδόν ανομολόγητη αλλά συγκεκριμένη και εν μέρει ορατή, τρισυπόστατη επίσης και αδιαίρετη, καθώς συγκροτείται από την Πολιτική, τη Δημοσιογραφία και τον Συνδικαλισμό, ας τη συντομογραφήσουμε ΠΔΣ ( διαβάζεται με δυο τρόπους).

Σε αυτήν οι  εφευρετικοί Νεοέλληνες, προσαρμόζοντας στις περιστάσεις τον ψαλμό “την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι”, προσφεύγουν για τα πρακτικά τους ζητήματα, τους διορισμούς, τις μεταθέσεις, τις συνταξιοδοτήσεις και γενικά για την ατελείωτη σειρά των καθημερινών προβλημάτων τους. Η θεότητα αυτή είναι επίγεια, απ΄ όπου και η προσωνυμία της “χαμοθεός”, και η χάρη της επίσης πανταχού παρούσα με τη μορφή του “μέσου”, από όπου και η παρετυμολογία “Μεσοκομείο”, όπως λεγόταν παλιότερα εξ αιτίας του τρόπου εισαγωγής σε αυτό.

Είναι δε κι αυτή παντοδύναμη , η μόνη που ανοίγει όλες τις πόρτες στην αναξιότητα και την ανομία, όχι μετουσιώνοντάς τις σε αξιοσύνη και νομιμότητα , όπως ο Χριστός το νερό σε κρασί στην Κανά, αλλά μετονομάζοντάς τις έτσι κατά το παράδειγμα των καλογήρων του Μεσαίωνα, που, όπως βεβαιώνει ο Εμμ. Ροίδης, βάφτιζαν τελετουργικά τη χήνα ψάρι και την έτρωγαν κατά τις νηστίσιμες ημέρες που δεν επιτρεπόταν το κρέας αλλά μόνο “κατάλυσις ιχθύος”. Κι ούτε απαιτεί ακριβές ανταποδόσεις από τον πολίτη η θεότητα αυτή για τις χάρες της, μόνο μια που δεν του κοστίζει τίποτε, τουλάχιστον  τίποτε ορατό και υλικό , την ψήφο του, με την οποία εξουσιοδοτείται  η Αγία Τριάδα ΠΔΣ να διαχειρίζεται την κρατική εξουσία . Τα υπόλοιπα είναι δική της δουλειά.

Με το σύστημα αυτό ο απλός πολίτης βλέπει να αποσπώνται από το κράτος από τη μια τεράστιες λείες από, μάλλον πολλούς εξουσιοδοτημένους ιεροφάντες κι από την άλλη αναρίθμητες άλλες -μικρομεσαίες, όσες απαιτεί η πελατεία τους, δηλαδή τα κρατικοδίαιτα κομματικά στελέχη, οι ποικιλώνυμοι  σύμβουλοι, που συμβουλεύουν τους υπουργούς πώς να οδηγούν τα Υπουργεία τους με την όπισθεν, και η μεγάλη πλειονότητα των πιστών της πολιτικής Θρησκείας.

Του δίδεται η εντύπωση ότι μια τεράστια στρατιά από τερμίτες ροκανίζει εσωτερικά με μεγάλες ή μικρές σιαγόνες το δημόσιο δέντρο που όχι μόνο έπαψε να θάλλει και να καρποφορεί, αλλά και τρίζει ήδη επικίνδυνα έτοιμο να καταρρεύσει καταπλακώνοντας τους πάντες πλην των υπαιτίων της κατάρρευσης, για τους οποίους υπάρχει πάντοτε διαθέσιμη η Ανάληψη σε ασφαλείς πολιτικούς ουρανούς.

Ο σαρκασμός είναι το καταφύγιο των αδυνάτων μπροστά στη δύναμη των τετελεσμένων γεγονότων, όμως η ευθυκρισία επιβάλλει αντικειμενικότητα. Πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι η Αγία Τριάδα ΠΔΣ είναι μεν αδιαίρετη αλλά όχι και ομοούσια. Υπάρχουν πολλοί πολιτικοί , δημοσιογράφοι και συνδικαλιστές έντιμοι και αξιοπρεπείς αλλά δεν είναι αυτοί που έχουν το πάνω χέρι και έτσι δεν μπορούν να αλλάξουν το κυρίαρχο κλίμα. Αναγκάζονται να αρκεστούν στην προστασία της ατομικής τους προσωπικότητας, εσωτερικά και εξωτερικά και κατά τα άλλα ακολουθούν τη μόνη ισχύουσα πολιτική πρακτική προκειμένου να επιβιώσουν στον χώρο τους. Έτσι καμιά δύναμη δεν αναχαιτίζει το ρεύμα που παρασύρει τη χώρα σε τέλμα άγνωστου βάθους και βαθμού νοσηρότητας.
Αντιμέτωπος με αυτή τη δυσοίωνη προοπτική ο απλός πολίτης δεν διαθέτει κανένα εξοπλισμό υπερβατικής ισχύος, δηλαδή ούτε πολιτική αυθεντία ούτε δημοσιογραφική παντογνωσία ούτε συνδικαλιστική παντοδυναμία, που θα του επέτρεπαν – αν βέβαια το ήθελε – να είναι με τους λίγους κερδισμένους από τη δυστυχία των πολλών. Διαθέτει όμως τον κοινό νου και αρκετή οδυνηρή πείρα, ώστε συχνά αντιλαμβάνεται τι από όσα του σερβίρει καθημερινά η Αγία Τριάδα ΠΔΣ είναι αλήθεια και τι ψέματα και συνήθως η πράξη και ο καιρός τα αποδεικνύουν ψέματα.

Ο απλός πολίτης έχει πειστεί ότι για το κατάντημα της χώρας και το δικό του φταίει η Πολιτική, ακριβέστερα οι πολιτικές ηγεσίες, όπως έχει επισημάνει ήδη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Κι ακόμη ότι, αν πρόκειται να περισωθεί ένα μέρος από το προηγούμενο βιοτικό επίπεδο και να αποκτήσει ένα στοιχειώδες αίσθημα ασφάλειας, είναι αναπόδραστα αναγκαία μια εντελώς νέα Πολιτική, απογυμνωμένη από κάθε υπερβατικό – θρησκευτικό μανδύα, μια Πολιτική που πατεί σταθερά, με μολυβένιες σόλες, όπως θα έλεγε παλαιός διανοητής του Διαφωτισμού, στη σύγχρονη ελληνική και διεθνή πραγματικότητα.

Αυτή την Αλλαγή, αυτόν τον Εκσυγχρονισμό, αυτή τη Μεταρρύθμιση, που δεν γνώρισε ποτέ ως ουσία παρά μόνο ως ψηφοθηρικό τέχνασμα, θεωρεί αδήριτη ανάγκη ο απλός πολίτης με τον κοινό νου, την εξαλήθευση της Πολιτικής και την υπαγωγή της στην κρίση της Λογικής και του Νόμου.

Ολόκληρη η νότια και ανατολική  περίμετρος της  Μεσογείου κοχλάζει, μια  νέα Τάξη Πραγμάτων αναδύεται στον ευρύτερο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό χώρο της Ελλάδας και σε παγκόσμιο επίπεδο, την ώρα που η χώρα μας καταρρέει και οι πολιτικές ηγεσίες μας σφυρίζουν κάθε μια τον δικό της παράτονο σκοπό. Ο απλός πολίτης διερωτάται:

Δεν το βλέπουν; Δεν βλέπουν ότι η χώρα χρειάζεται επειγόντως μια εντελώς νέα Πολιτική;

Για την ανάπτυξη της αγοράς φωτοβολταϊκών στην Ελλάδα, η Πολιτεία, ακολουθώντας το παράδειγμα πολλών άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, έχει δώσει κίνητρα, που αφορούν στην ειδική τιμή της ηλιακής kWh. Οι ενισχύσεις αυτές δε δίνονται χωρίς λόγο. Κάθε εγκατεστημένο κιλοβάτ φωτοβολταϊκών συμβάλλει ετησίως στην αποφυγή εκπομπής περίπου 1,5 τόνου διοξειδίου του άνθρακα και άλλων ρύπων, αν η ισόποση ενέργεια παραγόταν με την καύση λιγνίτη. Τα διασυνδεδεμένα φωτοβολταϊκά συστήματα συμβάλλουν στην ενίσχυση του ηλεκτρικού δικτύου (μετριάζοντας τις αιχμές κατανάλωσης), την αποκεντρωμένη παραγωγή και την ελαχιστοποίηση των απωλειών κατά τη μεταφορά της ενέργειας καθώς η παραγωγή γίνεται συνήθως κοντά στον τόπο κατανάλωσης. Είναι απολύτως αθόρυβα κατά τη λειτουργία, δεν οχλούν οπτικά, δεν έχουν κινούμενα μέρη, έχουν αμελητέες απαιτήσεις συντήρησης, είναι επεκτάσιμα κι έχουν εγγυημένη λειτουργία για τουλάχιστον 20-30 χρόνια ενώ η διάρκεια ζωής μπορεί να ξεπεράσει τα 50 χρόνια. Ειδικά όταν η εγκατάσταση γίνεται σε κτίρια, αποφεύγεται η χρήση άλλων εκτάσεων γης ενώ με την αρχιτεκτονική ένταξη μπορεί να δημιουργηθεί ένα άριστο αισθητικό αποτέλεσμα.

Πέρα από τα ενεργειακά και περιβαλλοντικά οφέλη της χρήσης των φωτοβολταϊκών, έχει ξεκινήσει μια νέα οικονομική δραστηριότητα στη χώρα, με την ανάπτυξη πληθώρας εταιριών εμπορίας κι εγκατάστασης εξοπλισμού φωτοβολταϊκών αλλά και τη δημιουργία εγχώριας βιομηχανίας με συνολικά 5 μονάδες σε λειτουργία σήμερα και παραγωγική δυναμικότητα που ξεπερνάει τα 200MWp ετησίως. Κάποιες από αυτές έχουν κι έντονο εξαγωγικό χαρακτήρα, γεγονός εξαιρετικά σημαντικό στην παρούσα οικονομική συγκυρία. Οι μονάδες παραγωγής βρίσκονται όλες στην περιφέρεια (Τρίπολη, Πάτρα και Κιλκίς) ενισχύοντας σημαντικά τις τοπικές κοινωνίες προσφέροντας πολλές νέες θέσεις εργασίας σε έναν ολοένα αναπτυσσόμενο κλάδο με εξαιρετικές προοπτικές. Παράλληλα έχουν ωφεληθεί κι άλλοι τομείς, όπως εταιρίες διέλασης αλουμινίου, οι οποίες αναπτύσσουν νέα προϊόντα για την προμήθεια και κατασκευή συστημάτων στήριξης φωτοβολταϊκών στο έδαφος ή σε στέγες.

Η φύση των φωτοβολταϊκών, που ενδείκνυνται για διάσπαρτη, αποκεντρωμένη παραγωγή ενέργειας, εκ των πραγμάτων προκαλούν τη δραστηριοποίηση πολλών μικρών και μεσαίων εγκαταστατών (ειδικά με την προώθηση των οικιακών συστημάτων) σε όλη την επικράτεια. Επίσης, τα κίνητρα που έχουν δοθεί για ανάπτυξη φωτοβολταϊκών από αγρότες θα ενισχύσουν τις εγκαταστάσεις στην επαρχία, δίνοντας δουλειά σε τοπικά συνεργεία. Ειδικά με τη μείωση της δραστηριότητας στον κατασκευαστικό τομέα τα τελευταία χρόνια, τα φωτοβολταϊκά αποτελούν διέξοδο για πολλές εταιρίες και εργαζόμενους. Συνολικά υπολογίζεται ότι ο κλάδος φωτοβολταϊκών έχει δημιουργήσει πάνω από 4.250 νέες θέσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης μόνιμου χαρακτήρα, πανελλαδικά.

Με  150MWp νέων φωτοβολταϊκών εγκαταστάσεων το 2010, δηλαδή υπερτετραπλασιασμό σε σχέση με το προηγούμενο έτος, η συνολική εγκατεστημένη ισχύς στη χώρα ξεπέρασε τα 200MWp. Οι προοπτικές για τα επόμενα χρόνια είναι πολύ καλές και για το 2011 αναμένονται περισσότερα από 250ΜWp επιπλέον εγκαταστάσεων. Με σωστό προγραμματισμό, σταθερότητα στο επενδυτικό περιβάλλον και τη συνεργασία των εμπλεκόμενων φορέων για την απλοποίηση των αδειοδοτικών διαδικασιών, η αγορά των φωτοβολταϊκών μπορεί να εξασφαλίσει μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα.

O Σύνδεσμος Εταιριών Φωτοβολταϊκών πιέζει για τη γοργή και ουσιαστική ανάπτυξη μιας υγιούς και βιώσιμης αγοράς φωτοβολταϊκών, τη θέσπιση των απαραίτητων κινήτρων και την άρση των εμποδίων που υπάρχουν σήμερα. Στρατηγικός στόχος του ΣΕΦ είναι η ανάπτυξη μιας αγοράς, που θα περιλαμβάνει τους τομείς της παραγωγής εξοπλισμού, της εμπορίας, εγκατάστασης και συντήρησης φωτοβολταϊκών συστημάτων και θα ανταποκρίνεται στις ενεργειακές, περιβαλλοντικές και αναπτυξιακές προκλήσεις της χώρας.

Λένε ότι οι ηγέτες των χωρών της Ε.Ε. είχαν σύνοδο. Ξεκινώντας από το ξενοδοχείο της η Πρωθυπουργός της Αγγλίας έδωσε εντολή στον οδηγό της “Στο Μέγαρο, από τον δεξιό δρόμο”. Ο Πρόεδρος της Γαλλίας είπε στον δικό του οδηγό “Στο Μέγαρο, από τον αριστερό δρόμο”. Και ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας είπε στον δικό του “Βγάλε φλας αριστερά και στρίψε δεξιά για το Μέγαρο”.

Τότε γελάσαμε, αλλά σήμερα  που η συνταξιουχική άνεση χρόνου επιτρέπει την επανεξέταση πολύχρονων εμπειριών  από τη δημόσια ζωή , σκέπτομαι ότι η διατύπωση του ανεκδότου ήταν σοφή.

Η πολιτική διγλωσσία, η δημιουργία και προβολή μιας εικονικής πραγματικότητας , συνιστά τη βασική αντίφαση που καταδυναστεύει την πολιτική ζωή της χώρας σε όλες τις ιστορικές περιόδους της αλλά ιδιαίτερα κατά τα 35 περίπου μεταπολιτευτικά χρόνια μέχρι σήμερα.

Είναι αυτονόητο ότι μια τέτοια αντιφατική πολιτική εγκαταλείπει υποχρεωτικά την πραγματικότητα, την ορθολογική αντιμετώπιση των προβλημάτων και θεμάτων , και εξελίσσεται σε επιχείρηση απόκρυψης–ωραιοποίησης ακόμη και των πιο δυσμενών καταστάσεων, με στόχο τον εκμαυλισμό των ψηφοφόρων και την υφαρπαγή της ψήφου τους.

Έτσι παρουσιάζονται διάφορες παραδοξότητες στην πολιτική ζωή της σύγχρονης Ελλάδας, οι οποίες ίσως φαίνονται ανεξήγητες εκ πρώτης όψεως, όμως στην ουσία υπαγορεύονται από την ανάγκη να υπηρετηθούν ταυτόχρονα δυο αντικρουόμενες πολιτικές. Για παράδειγμα, η μία από τις δυο ισχυρότερες προσωπικότητες της μεταπολεμικής  Ελλάδας, ο πρεσβύτερος Κων/νος Καραμανλής, από τη μια κρατικοποίησε μέγα μέρος της Οικονομίας διογκώνοντας ανορθολογικά τον δημόσιο τομέα μέχρι του σημείου να αποτελέσει – μαζί με άλλους σοβαρούς εγγενείς παράγοντες – ανασχετικό συντελεστή για την ανάπτυξη της χώρας (βγάλε φλας αριστερά ), κι από την άλλη διακήρυξε “Ανήκομεν εις την Δύσιν” και ενέταξε την χώρα στην ΕΟΚ και επανένταξε στο ΝΑΤΟ (στρίψε δεξιά ).

Η άλλη  ισχυρή προσωπικότητα της εποχής μας, ο Ανδρέας Παπανδρέου, διακήρυξε μεν “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ – ίδιο συνδικάτο”, και παγίωσε τον προσανατολισμό της χώρας προς την αντίθετη κατεύθυνση (βγάλε φλας αριστερά), αλλά ούτε τη χώρα απέσυρε από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ ούτε καμιά  άλλη σχετική πρακτική ενέργεια έκαμε (στρίψε δεξιά).

Έτσι με τη διγλωσσία των πολιτικών ηγετών αποκλείσθηκε η εξαλήθευση και ο εξορθολογισμός της Πολιτικής, και επομένως της Οικονομίας και γενικότερα της δημόσιας ζωής της χώρας και σήμερα φτάσαμε στο αδιέξοδο που έχομε φτάσει.

Η διφυής αυτή πολιτική, που ασκείται τηρώντας τις τυπικές προϋποθέσεις του φιλελεύθερου πολιτικού και οικονομικού συστήματος αλλά ταυτόχρονα παραβιάζοντας καίρια την ουσία του, ήταν φυσικό να εξελιχθεί σε μια μορφή θεατρικής παράστασης. Η ελληνική πολιτική ζωή δίδει την εντύπωση μιας γιγάντιας διαχρονικής θεατρικής δράσης, αφού σχεδόν σε κάθε περίπτωση οι επιλογές κυβέρνησης και αντιπολίτευσης δεν γίνονται με βάση  το “ποια είναι” τα πραγματικά δεδομένα του θέματος, αλλά το “πώς φαίνονται”, δηλαδή “πώς παρουσιάζονται” από τα Μέσα Ενημέρωσης, κάτω από τα εξ ίσου άκριτα χειροκροτήματα επιδοκιμασίας ή τα σφυρίγματα αποδοκιμασίας εκατομμυρίων θεατών. Το θέμα γίνεται θέαμα.

Τα Μέσα Ενημέρωσης είναι η θεατρική σκηνή , πάνω στην οποία παίζεται το Πολιτικό Θέατρο, γι΄ αυτό και ο ρόλος τους στην πολιτική ζωή  της χώρας είναι καταλυτικός. Ολόκληρη η Διοίκηση, Τοπική Αυτοδιοίκηση, οι Φορείς, ο Συνδικαλισμός κλπ, φαίνονται να εγκαταλείπουν  άλλος λιγότερο ,άλλος περισσότερο τον  ορθολογισμό της Επιστήμης και των ειδικών και να ρυμουλκούνται από τις ορέξεις μιας λαικίστικης αδηφάγου Κοινής Γνώμης. Πέραν αυτού, αποσπούν τεράστιους οικονομικούς πόρους διαμέσου της διαπλοκής, στερώντας τους από την ανάπτυξη της χώρας. Μόνο ένας Μπερλουσκόνης μας λείπει ακόμη.

Δεν φαίνεται τυχαία η εξέλιξη αυτή, αφού το θέατρο, τόσο η κωμωδία όσο και η τραγωδία, έχει ανακαλυφθεί από τους Έλληνες πριν από χιλιάδες χρόνια και μοιάζει να κυκλοφορεί στο αίμα τους. Το ερώτημα είναι αν μια τέτοια θεατρική παράσταση είναι δυνατόν να έχει happy end .

Επί  τρεις δεκαετίες, τις μεταπολιτευτικές, η  πολιτική θεατρική παράσταση της χώρας προχώρησε σαν κωμωδία, την οποία οι θεατές – πολίτες παρακολουθούσαν γελώντας, τραγουδώντας και τρωγοπίνοντας με δανεικά λεφτά. Πρόσφατα όμως τα δανεικά τελείωσαν και η κωμωδία μετέπεσε απότομα σε τραγωδία, οικονομική που φέρνει την  κοινωνική και πολιτική. Η διασκέδαση και η καλοπέραση έμειναν σε λίγους, τους “έξυπνους” ενώ οι  πολλοί θρηνούν και οδύρονται, καθώς θα ήταν ευτυχείς σήμερα με τα περισσεύματα που στο παρελθόν έρριχναν στα σκουπίδια.

Και αν κανείς επιχειρήσει να συνεκτιμήσει τα εσωτερικά στοιχεία της χώρας σε σχέση με τα δεδομένα του ευρύτερου γεωπολιτικού της χώρου (Βαλκάνια, Ανατολική Μεσόγειος-Μέση Ανατολή, Βόρεια Αφρική) στα πλαίσια του όλου διεθνούς  σκηνικού, ενδέχεται να διαπιστώσει ότι οι ελπίδες ότι θα ξαναπαχύνουν οι ισχνές αγελάδες του Φαραώ είναι πολύ λιγότερες από τους φόβους ότι θα λιμοκτονήσουν.

Επανέρχεται τώρα στην επικαιρότητα στο ιστορικό ερώτημα: “Τις πταίει ;” Ποιος ευθύνεται για το ανεπανόρθωτο  κατάντημα της χώρας, τον  εκ-λαϊκισμό των  πολιτών, την αποσάρθωση των κρατικών δομών, την κατάρρευση της Οικονομίας και την πλήρη διεθνή ανυποληψία και διπλωματική απομόνωση, στην οποία έχει περιπέσει η χώρα ;

Οι σημερινές περιστάσεις – το καράβι έπεσε στην ξέρα και κάνει νερά – δεν επιτρέπουν τις συνήθεις φραστικές υπεκφυγές και αοριστίες, αλλά απαιτούν καθαρές απαντήσεις: Φταίει ο καπετάνιος, φταίνε οι πολιτικές ηγεσίες, οι οποίες αντί να ασκήσουν μια δοκιμασμένη  πολιτική δυτικοευρωπαϊκού τύπου για το καλό της χώρας, έπαιξαν πολιτικό θέατρο κρατώντας για δικό τους τις εισπράξεις από τις παραστάσεις, όχι όλοι οι πολιτικοί , βέβαια , αλλά και όχι λίγοι.

Εδώ πάλι έρχεται συνειρμικά στη μνήμη αυτό που είπε κάποτε στους δημοσιογράφους ο τότε υπουργός Ναυτιλίας Μανώλης Κεφαλογιάννης:  “Είμαστε όλοι καραγκιόζηδες”. Δεν παρομοίαζε ασφαλώς τους πολιτικούς ατομικά με τον μακρυχέρη καμπούρη του Θεάτρου Σκιών, γιατί ναι μεν πολλοί αποδεικνύονται καθημερινά μακρυχέρηδες, αλλά δεν είναι καμπούρηδες.Το πιθανότερο είναι ότι ο αυθόρμητος Κρητικός παραλλήλισε μεταξύ αστείου και σοβαρού –όπως λέγονται τα πολύ σοβαρά πράγματα , για να αμβλυνθεί η αλγεινή εντύπωση  που προκαλούν –γενικά το πολιτικό σύστημα με το Θέατρο Σκιών , υπογραμμίζοντας τις πολλές και ουσιώδεις ομοιότητές τους : Πρόσωπα ή φιγούρες προσώπων δρουν και δημιουργούν μια εικονική πραγματικότητα πάνω σε γυάλινη ή πάνινη οθόνη, πίσω από την οποία κάποιος διευθύνει την παράσταση κινώντας τα με ατσάλινα σύρματα ή ατσάλινες εντολές. Φαίνεται ότι λίγοι πολιτικοί Αρχηγοί δεν έχουν συμμετάσχει στην παράσταση.

Κρίμα που έχει πεθάνει ο Ευγένιος Σπαθάρης, ο βαθύς γνώστης του  Θεάτρου Σκιών. Χάθηκε η καλύτερη ευκαιρία να γραφεί η Πολιτική Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας.

Τώρα η αυλαία του αμαρτωλού πολιτικού θεάτρου πέφτει γρήγορα, ο μεταπολιτευτικός κύκλος πολιτικής ζωής της χώρας τελειώνει με αξιοθρήνητο παρόν και δυσοίωνο μέλλον. Τα βήματα της Ιστορίας κινούνται με τον άτεγκτο  νόμο αιτίου – αποτελέσματος, όπως τον διέγνωσε ο Θουκυδίδης, και κανείς δεν δικαιούται να υπολογίζει στην ανύπαρκτη επιείκειά της. Ότι δουλέψαμε – οι ηγεσίες μας – αυτό πληρωνόμαστε.

Εκεί που φτάσαμε σημασία έχει αυτό το αποτυχημένο παρελθόν να γίνει μάθημα για ένα βελτιωμένο μέλλον. Και το μεγάλο μάθημα είναι ότι η ελληνίδα κοσκινού απέτυχε, αν το επεδίωξε καθόλου, να βάλει τον άντρα της με τους ευρωπαίους πραματευτάδες. Η  ελληνική Πολιτική  απέτυχε να ενσωματώσει τη χώρα οργανικά στην ανεπτυγμένη Ευρώπη, δηλαδή στο γενικότερο πνεύμα της και την αναπτυξιακή  μεθοδολογία, ώστε να παρακολουθήσει συνολικά την ανοδική της πορεία, αντίθετα την καθήλωσε σε μια οπισθοδρομική διαχείριση της εξουσίας , από την οποία ορισμένοι διαχειριστές της έγιναν πάμπλουτοι και η χώρα κατάντησε πάμπτωχη.

Τώρα ίσως η μόνη ελπίδα που απομένει  είναι να πετύχει σε κάποιο ικανοποιητικό βαθμό η περιφερειακή και η τοπική ανάπτυξη στα πλαίσια του “Καλλικράτη”. Η Περιφερειακή Διοίκηση και η Τοπική Αυτοδιοίκηση έχουν  ιστορική τιμή και ιστορική ευθύνη να οδηγήσουν τις ΄΄επικράτειές΄΄ τους στη σωστή κατεύθυνση, δηλαδή σε αποτοξίνωση από τον παραισθησιογόνο αριστεροδεξιό λαϊκισμό και προσανατολισμό σε ορθολογικά αναπτυξιακά πρότυπα, με άξονα αφ΄ενός μια νέα, υγιή και προσγειωμένη, εσωτερική Πολιτική και αφ΄ ετέρου με την καλλιέργεια και εμπέδωση σχέσεων εποικοδομητικής συνεργασίας με το διεθνές περιβάλλον.

Δυστυχώς όσο θλιβερή και να είναι η κατάσταση που επικρατεί, πιο θλιβερή είναι η έλλειψη έκπληξης στο άκουσμα των όποιων γεγονότων. Πλέον δε μας σοκάρει τίποτα. Όπως ξεχάσαμε – ιδιαίτερα εύκολα – τα θύματα της Marfin έτσι ξεχάσαμε και τους επιχειρηματίες που είδαν τα καταστήματα τους να καίγονται από δήθεν ανήσυχους νέους και ένα ανύπαρκτο κράτος πριν από μερικά χρόνια στο κέντρο της Αθήνας. Όπως επιλέγουμε να κοιτάμε από την άλλη στα κραυγαλέα παραδείγματα κατασπατάλησης δημόσιου χρήματος, έτσι καταπίνουμε και την δήθεν «έλλειψη στοιχείων» και τα διαρκή πλέον μαγειρέματα.

Πως όμως φτάσαμε εδώ. Πως καταφέραμε να ξεθωριάσουμε την ανθρωπιά και τη λογική από τη ζωή μας. Πλέον το λεξιλόγιο της βίας αποτελεί τη καθημερινή ρητορική όλων μας, πολιτικών, δημοσιογράφων, συνδικαλιστών, ακαδημαϊκών, κάθε πολίτη και δυστυχώς, κάθε παιδιού που αύριο θα φωνάξει, θα σπάσει, θα κάψει, θα πληγώσει και τελικά θα σκοτώσει … διότι κάποιοι φρόντισαν να ισοπεδωθούν αρχές και αξίες που θωρακίζουν την όποια γόνιμη και υγιή αντίδραση της κοινωνίας μας από το να μεταμορφωθεί σε ωμή εγκληματική βία.  

Πώς γίνεται ακόμα να περηφανευόμαστε για το ρόλο της πατρίδας μας ως λίκνο της δημοκρατίας, όταν η κοινωνία μας κινείται στους ρυθμούς ορισμένων οι οποίοι δεν αντιπροσωπεύουν παρά μόνο τα συμφέροντα τους και οι οποίοι προφανώς στερούνται τη παιδεία να αναγνωρίσουν και την ικανότητα να επιλέξουν το όποιο ευρύτερο όφελος για τη χώρα μας.

Πως γίνεται να έχουμε επιτρέψει η καθημερινότητα μας να ορίζεται από το κοινά αποδεκτό πλέον βιτριολικό λεξιλόγιο βίας και αυθαιρεσίας που κάποιοι χρησιμοποιούν ως άλλοθι για τις δικές τους ευθύνες αλλά και την ίδια την ύπαρξη τους. Μήπως η κοινωνική αναταραχή που βιώνουμε δε μας σοκάρει επειδή αντανακλά μία αναμενόμενη αντίδραση στην στρατηγικά επιλεγμένη φρασεολογία βίας – έμμεσης ή άμεσης – ορισμένων οι οποίοι δηλώνουν θεματοφύλακες της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων μας.

Αναμφίβολα η οικονομική κρίση, οι επιπτώσεις από τις ραγδαίες αλλαγές που επιφέρει το μνημόνιο, η υπερβολική και άναρχη συρροή λαθρομεταναστών και τόσα άλλα που βιώνουμε καθημερινά, δημιουργούν ένα περιβάλλον πρωτόγνωρο που τρομάζει όλους μας.

Μήπως όμως η δαιμονιοποίηση της επιχειρηματικότητας από κάποιους ή των  δημοσίων υπαλλήλων από άλλους δεν είναι η λύση. Μήπως η προώθηση ακραίων και ξεπερασμένων τάσεων εναντίον του κεφαλαίου, των πολιτικών, των μεταναστών και γενικά όποιων κάποιοι μας λένε ότι φταίνε, είναι αρκετή για να βυθίσει τη κοινωνία σε ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα. 

Σε μία πρόσφατη εκπομπή ο δημοσιογράφος κ. Γ. Παπαχρήστος μίλησε για το πλιάτσικο που κάνουν ορισμένοι σε ψήφους ή προνόμια ακόμα και σήμερα. Μήπως λοιπόν θα έπρεπε κάποια στιγμή να βάλουμε τέλος σε αυτό το πλιάτσικο, ώστε η χώρα μας να μπορέσει να βρει λύσεις,  ρεαλιστικές, εφαρμόσιμες, σύννομες και σοβαρές και όχι δήθεν σωτήρες των δικαιωμάτων και της δημοκρατίας … ολίγων.

Η Κυβέρνηση, εκεί που έμοιαζε να έχει πάρει μια ρότα και να μην αναλογίζεται το πολιτικό κόστος, κάνει εκστρατεία περί της διαφοράς ανάμεσα στην πώληση της γης της Ελλάδας όπως – θεωρητικά – την ανήγγειλε η Τρόικα και την πώληση της μετά από απόφαση της πλειοψηφίας του Ελληνικού Κοινοβουλίου (διότι αυτό πρακτικά λέει ο κ. Γιώργος Παπανδρέου με την ανακοίνωση του για το περιβόητο νομοσχέδιο περί της μη δυνατότητας πώλησης ελληνικής γης – ο λαϊκισμός στο αποκορύφωμα του). Την ίδια ώρα η ίδια Κυβέρνηση, στο όνομα της οικονομίας, έχει λησμονήσει κάθε άλλη πτυχή της διακυβέρνησής της. Σαφέστατα πρέπει να βγούμε από το οικονομικό τέλμα που έχουμε πέσει. Δεν μπορούμε, ωστόσο, να απολέσουμε τη σημασία της καθημερινότητας, την αξία μιας ελάχιστης, εγγυημένης από την Πολιτεία, ποιότητας ζωής  για όλους τους Έλληνες.

Τα κόμματα της Αντιπολίτευσης στη συντριπτική τους πλειοψηφία καταδικάζουν κάθε προσπάθεια της Κυβέρνησης στο όνομα του μνημονίου. Εάν ζούσαμε σε μία άλλη περίοδο θα μπορούσα να θεωρήσω απόλυτα λογική τη στάση αυτή. Σήμερα, όμως, που η Ελλάδα μας χρειάζεται όλους, που πρέπει ενωμένοι να βγούμε απ’ αυτήν την κρίση αισθάνομαι ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος από τη στείρα αντιπαράθεση. Σήμερα, ονομάζουμε, το «δεν πληρώνω – δεν πληρώνω» κίνημα ενώ πρακτικά πρόκειται για μια αυθαίρετη και προκλητική κατάλυση της έννομης τάξης στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης επανάστασης. Διότι σήμερα οι κοινωνικές συνθήκες δεν είναι ανάλογες άλλων εποχών που ευνοούσαν κατάλυση αξιών και θεσμών. Σήμερα «μην πληρώνοντας» κάνουμε περισσότερο κακό στους εαυτούς μας παρά στο όποιο – θεωρητικό – σύστημα. Ιδιαίτερα σήμερα που, στον κόσμο της τεχνολογίας, έχουμε πολλούς περισσότερους τρόπους έκφρασης μιας νέας ιδέας από αυτούς που με ψυχολογική βία ή με καταναγκαστική πειθώ διαλέγουν κοινωνικές μειοψηφίες.

Όμως η περιρρέουσα ατμόσφαιρα έχει επηρεάσει και δύο, εντελώς διαφορετικούς, μεταξύ τους, κόσμους. Έχει επηρεάσει πολλούς Έλληνες επιχειρηματίες, έχει επηρεάσει συνδικαλιστές. Υπάρχουν σήμερα Έλληνες επιχειρηματίες που, στο όνομα της οικονομικής κρίσης, διαπράττουν εγκλήματα εναντίον των εργαζομένων. Αυθαιρετούν απέναντι στους νόμους του κράτους καταλύοντας κεκτημένα ετών. Διότι πραγματικό κεκτημένο είναι ο μισθός. Υπάρχουν επιχειρηματίες που προτείνουν τη μην καταβολή μισθών για διάστημα 3-4 μηνών ή άλλοι που ζητούν οι εργαζόμενοι να μοιραστούν με την εργοδοσία το ρίσκο της εταιρείας. Οι λογικές αυτές είναι καταδικαστέες κι αν η συνδικαλιστική δράση στη χώρα μας είχε ανθρώπους που έβαζαν το συμφέρον του εργαζόμενου πάνω από το όποιο κομματικό ή ακόμα και προσωπικό τους συμφέρον, τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Διότι η συντριπτική πλειοψηφία των συνδικαλιστών αντιστέκονται μπροστά στα συντεχνιακά κεκτημένα κι όχι μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα του σήμερα.

Μόνο όποιος δεν έχει δουλέψει, δεν έχει κατανοήσει τη σημασία μιας αρβανίτικης λέξης που έχει υιοθετηθεί πλήρως από εμάς, της μπέσας. Διότι μπέσα και φιλότιμο λείπει από τους ορισμένους συνδικαλιστές που ταλαιπωρούν στο όνομα της δικής τους καλοπέρασης, ολόκληρες κοινωνικές ομάδες και που εθελοτυφλούν μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα.

Πολύ σύντομα θα έρθει η ώρα που άνθρωποι που σήμερα δε γνωρίζουμε, άνθρωποι που δεν είναι κάθε μέρα στα κανάλια στις ειδήσεις των 8, άνθρωποι όπως ο Αιγύπτιος Ουάελ Γόνεμ, που με «όπλο» τη μόρφωση και την αντίληψη τους για το σύγχρονο κόσμο, θα αποτελέσουν τα επαναστατικά εργαλεία μιας ειλικρινούς και μπεσαλίδικης προσπάθειας. Μιας προσπάθειας που ειρηνικά αλλά και πρακτικά θα δείξει ότι υπάρχουν άνθρωποι, την οξυδέρκεια και το πνεύμα των οποίων μπορούμε να εμπιστευτούμε. Με μόνο κίνητρο το συμφέρον της πατρίδας. Με μόνη λογική, την αξιοσύνη και την ικανότητα. Θα είναι, εκείνοι, που θα φέρουν την πραγματική Αλλαγή. Ας έχουμε ανοιχτά τα μάτια και τα αυτιά μας…

Ένας 26χρονος άνεργος πτυχιούχος αυτοπυρπολείται στη Τυνησία αφού του κατασχέτουν το καροτσάκι με διάφορα λαχανικά που αντιπροσώπευε την μοναδική πηγή εισοδήματος του. Ο θάνατος του αρκεί για να πυροδοτήσει μια λαϊκή εξέγερση σε όλη τη χώρα και να στείλει τον αυταρχικό Μπεν Αλί σε εξορία μετά από 24 χρόνια διακυβέρνησης, υλοποιώντας την  υπόσχεση των διαδηλωτών να εκδικηθούν αυτούς που προκάλεσαν τον θάνατο του μικροπωλητή.

Η κοινωνική εξέγερση της Τυνησίας υπήρξε αφορμή να ξεσηκωθούν οι Άραβες της Αιγύπτου, της Ιορδανίας, της Υεμένης και του Ιράν, απαιτώντας δημοκρατικά δικαιώματα (και όχι πιο δημοκρατικά δικαιώματα) τα οποία εμείς θεωρούμε δεδομένα.

Ξαφνικά, η ίδια διεθνή κοινότητα παρακολούθησε με έκπληξη, εμπάθεια και φόβο τις τελευταίες εβδομάδες την αυθόρμητη εξέγερση ενός αποφασισμένου και δυναμικού λαού, όπου φοιτητές, παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι «εγκαταστάθηκαν»  στην «Πλατεία Ελευθερίας» (Tahrir) απαιτώντας ελευθερία από ένα απόλυτα αυταρχικό, αντιλαϊκό και αντιδημοκρατικό Εθνικό « Δημοκρατικό» Κόμμα του Χόσνι Μουμπάρακ, το οποίο κυβερνούσε με σιδηρά γροθιά τα τελευταία 30 χρόνια. Μετά από πρωτοφανής επιμονή και δύναμη ψυχής, κατάφεραν τελικά να διεκδικήσουν αυτό που τους ανήκει: στις 11 Φεβρουαρίου, ο Μουμπάρακ ενέδωσε στα αιτήματα του λαού του και αποσύρθηκε.

Είναι γεγονός ότι η λαϊκή εξέγερση της Τυνησίας δε κατάφερε να αποκτήσει τη δημοσιότητα της Αιγύπτου, αφού η Τυνησία δεν κρατάει τόσο ισχυρά χαρτιά στο γεωπολιτικό παιχνίδι εξουσίας και περιφερειακής ισορροπίας όσο η χώρα του Νάσερ, του Σαντάτ και του Μουμπάρακ…και πρόσφατα και των Αιγυπτίων των ίδιων.

Η Αίγυπτος παίζει καθοριστικό ρόλο στην διασφάλιση της ειρήνης στη Μέση Ανατολή – όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, αν φτερνιστεί το Κάιρο κρυολογούν όλες οι χώρες του Αραβικού Συνδέσμου – και είναι στενός σύμμαχος του Ισραήλ και της Αμερικής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατάφεραν τις τελευταίες δεκαετίες να εδραιώσουν μία στενή σχέση με τον τέως ηγέτη της Αιγύπτου, και η σχέση αυτή υπερέβαινε κατά πολύ τις διπλωματικές bona fide σχέσεις (το 1/3 της συνολικής οικονομικής ενίσχυσης που προσφέρει η Αμερική αντιστοιχεί στο μερίδιο της Αιγύπτου και του Ισραήλ, με 1,3 δισεκατομμύρια προορισμένα για τον Αιγυπτιακό στρατό), καθώς η Αίγυπτος αντιπροσωπεύει ένα γερό «πάτημα» των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή. Για τον  λόγο αυτόν συχνά εθελοτυφλούσαν μπροστά στην έλλειψη ανθρώπινων και δημοκρατικών δικαιωμάτων. Το Ισραήλ βρήκε στην Αίγυπτο έναν σύμμαχο ανάμεσα σε πολλούς εχθρούς. 

Κατανοητός  λοιπόν ήταν ο φόβος των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά την διάρκεια των πρόσφατων εξελίξεων στην Αίγυπτο, καθώς διακινδυνεύονταν σημαντικές συμμαχίες. Ο Πρόεδρος Ομπάμα εμφανίστηκε διστακτικός κατά τις πρώτες μέρες της εξέγερσης, θέλοντας από τη μία να υπακούσει στον ρόλο που του υπαγορεύει το αξίωμα του,  δηλαδή να προστατεύει, να διαδίδει -  και γιατί όχι όπως έκαναν οι προκάτοχοι του – να επιβάλλει την δημοκρατία και να σταθεί στο μέρος του λαού, και από την άλλη να διατηρήσει τις καλές διπλωματικές σχέσεις με τον Μουμπάρακ. Σε καμία όμως περίπτωση δε θα ήθελε να επαναληφθεί η λάθος απόφαση που πάρθηκε από τον Πρόεδρο Κάρτερ το 1979 κατά την Ιρανική Ισλαμική Επανάσταση, ο οποίος υποστήριξε τον Σάχη με αποτέλεσμα να χάσει εξ’ αορίστου το Ιράν από την σφαίρα επιρροής του, καθώς ο νέος ηγέτες  Χομεϊνί ήταν σε αντίθετο στρατόπεδο.

Μολονότι ο δισταγμός του Προέδρου της Αμερικής, μετά από σκληρή κριτική από την διεθνή κοινή γνώμη, μετατράπηκε σε θερμή υποστήριξη του φτωχού λαού της Αιγύπτου, παραμένει ανησυχητικό το γεγονός ότι ο κατεξοχήν προστάτης της δημοκρατίας παραγκώνισε την σημασία των δημοκρατικών αξιών από φόβο μην χάσει τη πλεονεκτική του θέση επιρροής στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Αλλά θα πρέπει να διερωτηθούμε εάν η τελική απόφαση των ΗΠΑ να προστατέψει τα συμφέροντα του Αιγυπτιακού λαού εδράζεται στον «αποστολικό» τους ρόλο να διαδώσουν την Δημοκρατία, ή αν τελικά έπαιξαν με τα μόνα χαρτιά που τους έμειναν ευελπιστώντας ο καινούργιος ηγέτης να μην αποδειχθεί ένας άλλος Χομεϊνί. 

Μετά την απόφαση της προσφυγής στον μηχανισμό οικονομικής στήριξης από την περίφημη πια Τρόικα  (IMF/EU/ECB) -  ένα σημαντικό μέρος του ελληνικού πληθυσμού επηρεάστηκε οικονομικά (κυρίως με άδικο τρόπο); αλλά πάντως η πλειοψηφία του κατάλαβε την αναγκαιότητα του προγράμματος  (παρά  τα άδικα μέτρα τα οποία επέδρασαν και επηρέασαν δυσμενώς τις ασθενέστερες οικονομικά  τάξεις και όχι τους πραγματικούς υπεύθυνους αυτής της κατάστασης).

Αναγνωρίζεται  ευρέως από την διεθνή κοινότητα - και προς έκπληξή τους- το ότι η Ελλάδα κατάφερε να εφαρμόσει τόσα πολλά οικονομικά μέτρα  σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.  Ελάχιστοι  πίστευαν  ότι μια χώρα σαν την Ελλάδα, θα μπορούσε να αναλάβει μια τέτοια προσπάθεια και να εκπληρώσει όλες τις απαιτήσεις  που είχαν επιβάλει οι δανειστές της.

Πριν μερικές μέρες, οι αντιπρόσωποι στους οποίους έχει ανατεθεί η περιοδική εκτίμηση της προόδου των νέων μέτρων, επισκέφτηκαν την Αθήνα και  συζήτησαν διεξοδικά με την Ελληνική Κυβέρνηση  για το παρόν και το μέλλον του προγράμματος.  Όμως, οι προαναφερθέντες αντιπρόσωποι ξεπέρασαν τις δοθείσες εντολές και αντί των εκτιμήσεων, συζητήσεων και προτάσεων νέων βελτιωμένων τρόπων με την Κυβέρνηση, έδωσαν μία συνέντευξη τύπου στα ελληνικά και ξένα μέσα ενημέρωσης, με σημαντικά αμφισβητήσιμο τρόπο, δημιουργώντας και εγείροντας ένα μείζων κοινωνικό και πολιτικό θέμα.

Παρά το γεγονός ότι ο ρόλος τους είναι να επιβλέπουν και να συμβουλεύουν ως προς την εφαρμογή του προγράμματος, να συσκέπτονται  με την ελληνική κυβέρνηση και να ετοιμάζουν την έκθεσή τους για τους ανωτέρους τους, ώστε αυτοί να μπορέσουν να πάρουν τις απαιτούμενες αποφάσεις για το μέλλον;  σίγουρα δεν αρκέστηκαν σε αυτά- αλλά αντίθετα,  παρουσιάστηκαν σαν κυρίαρχο σώμα.  Η γνώμη τους θα μπορούσε να τεθεί υπό εξέταση και να ληφθεί υπόψη στον σχεδιασμό και στον έλεγχο της προόδου του προγράμματος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είχαν το δικαίωμα να υπαγορεύσουν αυτό που θα έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση.  Αν και αντιπροσωπεύουν τους δανειστές ενός τεράστιου δανείου, ο ρόλος τους περιορίζεται στην αντιπροσώπευση του IMF, της  ΕΕ και της ΕΚΤ και βεβαίως όχι των ελλήνων ψηφοφόρων.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, οι πολιτικές αποφάσεις συζητούνται μόνο από τα μέλη κράτη της Ε.Ε., βασισμένες στα κοινά τους συμφέροντα, τα γεωπολιτικά τους ενδιαφέροντα, τους μακροοικονομικούς τους σχεδιασμούς, τα συμφέροντα των κρατών, και γενικώς  όλα τα θέματα που επηρεάζουν την υπόσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Επομένως, πιστεύω ότι το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΚΤ θα πρέπει να πάρουν μέτρα και να θέσουν σαφέστατα όρια εντός των οποίων θα πρέπει να κινούνται οι αντιπρόσωποί τους ώστε να μην προσβάλλουν το λαό της χώρας που εμπλέκεται.  Ο λαός κάθε χώρας είναι αρκετά ικανός να αντιληφθεί τις δυσκολίες και να δεχθεί κάθε απαραίτητο διορθωτικό μέτρο, με την προϋπόθεση ότι θα είναι απολύτως σεβαστές η αξιοπρέπεια του και η κοινή λογική του.