Οι «Αμερικανιές κι Εμείς» | Αλέξανδρος Κωστόπουλος στο protagon.gr

Σύμφωνα με τον Πρόεδρο Ομπάμα στην ετήσια ομιλία του στα δύο σώματα του Κογκρέσου για την κατάσταση της χώρας, ο σημαντικότερος αγώνας δεν είναι μεταξύ κομμάτων για την πολιτική εξουσία αλλά μεταξύ παγκόσμιων ανταγωνιστών  για το ίδιο το μέλλον, για δουλειές, για ανάπτυξη, για πρόοδο. Για να νικήσουν οι ΗΠΑ σε αυτό τον αγώνα πρέπει να ξεπεράσουν σε καινοτομία, σε εκπαίδευση και σε δημιουργικότητα τα όρια τους και τελικά τον υπόλοιπο κόσμο.

Την ίδια ώρα στην Ελλάδα μας, όλα αυτά φαντάζουν απλά «αμερικανιές». Εμείς δε χρειαζόμαστε να ξεπεράσουμε κάτι διότι απλά τα έχουμε όλα συνθλίψει.

Την ώρα που όλος ο κόσμος προσπαθεί να βρει τρόπο να προχωρήσει μπροστά εμείς είμαστε απασχολημένοι με το δίκαιο των συμπαθών μεταναστών ή κάποιων συνδικαλιστών, με τους αυτόκλητους σωτήρες της δημοκρατίας, με τους αδιόρθωτους πολιτικούς που δε κουράζονται να υποτιμούν τη νοημοσύνη μας, με το να καταπατάμε κάθε έννοια νομιμότητας και δικαιοσύνης και φυσικά με το να στερούμε από εμάς τους ίδιους κάθε πιθανότητα προόδου και ευημερίας.

Με μία νοσηρή και δογματικά ισοπεδωτική ρητορική να κυριαρχεί πλέον καθημερινά, βλέπουμε καθετί που μας μάθαιναν οι οικογένειες μας ότι είναι σημαντικό και άξιο, καθετί για το οποίο σπουδάσαμε και εργαστήκαμε, να σβήνει. 

Την ώρα που θα έπρεπε να ψάχναμε διέξοδο και  προοπτική, την ώρα που θα έπρεπε να θωρακίσουμε τα συμφέροντα μας και να προβάλουμε τα ταλέντα και τις ικανότητες μας,  εμείς είμαστε έρμαια της ανικανότητας, της απληστίας – ακόμα και τώρα – και της ημιμάθειας.

Αλλά είπαμε, όλα αυτά είναι «αμερικανιές»

Ο Θρησκευτικός χαρακτήρας της Ελληνικής πολιτικής | Δημήτρης Αρχοντάκης

Ανεξάρτητα  από την τοποθέτησή του στο παρδαλό πολιτικό χρωματολόγιο της χώρας, ο απλός  Έλληνας πολίτης είναι σήμερα βαθιά ανήσυχος και φοβισμένος, καθώς πιέζεται από καταστάσεις καινοφανούς  οξύτητας : συρρίκνωση του εισοδήματός του, αν είναι τυχερός ή πλήρη απώλειά του λόγω ανεργίας ή πτώχευσης και ταυτόχρονα μεγέθυνση των υποχρεώσεών του λόγω ακρίβειας. Το άθροισμα των συντελεστών αυτών του παρόντος είναι αβεβαιότητα και ανασφάλεια για το μέλλον. Διαπιστώνει ο απλός πολίτης ότι ο κόσμος του, που τον θεωρούσε αυτονόητα στέρεο, σήμερα κλονίζεται απειλητικά και φοβάται μήπως γκρεμιστεί ολότελα και τον θάψει στα ερείπιά του.

Ο φόβος αυτός τον αναγκάζει να αμφισβητήσει για πρώτη φορά στη ζωή του την εγκυρότητα της πολιτικής του πίστης, που χαρακτηρίζεται από τη μανιχαϊκή αντίληψη «Άσπρο – Μαύρο» : Καθετί που κάνει ο «δικός»  του αρχηγός και το «δικό» του κόμμα πιστεύει ότι είναι σωτήριο, ενώ ότι κάνει ο «άλλος»  αρχηγός είναι καταστροφικό. Και αναζητώντας τον αίτιο της κακοδαιμονίας του, όπως και αν εξετάσει το ζήτημα, καταλήγει πάντα στον ίδιο ένοχο, την ΠΟΛΙΤΙΚΗ γενικά, όλων των ΑΡΧΗΓΩΝ.

Πράσινη ανάπτυξη : απαιτείται αλλαγή πλεύσης | Παυλίνα Πρωταίου

Ήταν στα τέλη της δεκαετίας του ΄70 μετά το σεισμό που προκάλεσαν οι  πετρελαϊκές κρίσεις του ’73 και του ’79 στις ανά την υφήλιο πολιτικές ηγεσίες και αγορές, όταν έκαναν δειλά την εμφάνισή τους οι πρώτες σκέψεις για στροφή προς άλλες μορφές ενέργειας, λιγότερο ακριβές και απαλλαγμένες από γεωπολιτικά και χρηματοοικονομικά παιγνίδια.

Περίπου τριάντα χρόνια μετά, με την Ευρώπη να αντιμετωπίζει το φάσμα της ύφεσης, την κατανάλωση αγαθών να πλησιάζει το σημείο μηδέν και τις παραδοσιακές μορφές βιομηχανίας, αυτοκίνητο, κατασκευές,  να νιώθουν τους κλυδωνισμούς της μεγαλύτερης οικονομικής  κρίσης των τελευταίων δεκαετιών να απειλούν το ίδιο το οικοδόμημα, δηλαδή τον τρόπο λειτουργίας της παγκόσμιας οικονομίας, η συζήτηση για την Αειφόρο Οικονομία, αποκτά μια νέα διάσταση. Και όχι μόνο. Αποτελεί, ίσως και το μοναδικό δρόμο εξόδου από την κρίση. Έναν δρόμο λιγότερο σπάταλο ενεργειακά, που μπορεί να παράξει νέο και ποιο ισόρροπα κατανεμημένο πλούτο, ο οποίος αφορά ένα ευρύτερο τμήμα της κοινωνίας, εξασφαλίζοντας έτσι μεγαλύτερη κοινωνική συνοχή και ανάπτυξη.

Ζητείται μια νέα αντίληψη | Ιάκωβος-Αντώνιος Αρμάος

Σε μια περίοδο που όλα αλλάζουν κι όλα επαναδιατυπώνονται, ήρθε η ώρα να εξετάσουμε τα πράγματα μέσα από ένα άλλο πρίσμα.

Αφορμή μου έδωσε η κυρία Αλέκα Παπαρήγα του ΚΚΕ και η πρόσφατη συνέντευξη της. Με βάση δημοσιεύματα στον Τύπο, η γραμματέας του ΚΚΕ υποστήριξε ότι «κάθε τι το διαφανές δεν είναι ούτε ηθικό, ούτε τίμιο, από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων».

Είμαι από εκείνους που μέχρι το 2009 έβρισκαν την κυρία Παπαρήγα αυθεντική. Σχεδόν σε όλες τις «τηλεμονομαχίες» είχε την καλύτερη επικοινωνιακή απόδοση απ’ όλους τους άλλους πολιτικούς Αρχηγούς, ενώ η ευθεία αναφορά των επιχειρημάτων της, την έκαναν ένα από τα πολιτικά στελέχη του τόπου που αφενός δικαιολογούσαν την πολιτική τους υπόσταση κι αφετέρου δικαιολογούσαν γιατί το ΚΚΕ (πέρα από τα ιστορικά βιώματα των Ελλήνων) ήταν το μοναδικό ισχυρό (σε σχέση με τα ποσοστά του σε άλλες χώρες του κόσμου) αλλά και σταθερό στις αντιλήψεις του (σε σχέση με τις αλλαγές αντίληψης της κοινωνίας στα κράτη – εκτός μόνο από ένα – όπου Κομμουνιστικό Κόμμα ασκεί την εξουσία) κομμουνιστικό κόμμα στον κόσμο.

Δρ. Ρόλαντ Βέγκενερ – Κριστόφ Φαρνό | Οι πρέσβεις της Γερμανίας και της Γαλλίας στο ΙΠΕΔΙΣ

Στις 22 Ιανουαρίου 2011 γιορτάσαμε την 48η επέτειο από την υπογραφή της συνθήκης γαλλογερμανικής συνεργασίας (της λεγόμενης Συνθήκης των Ηλυσίων) που επισφράγισε τη συμφιλίωση των δύο λαών μας και θεμελίωσε μια πραγματική φιλία μεταξύ μας. Η φιλία αυτή ευνοεί και την οικοδόμηση μιας ενωμένης Ευρώπης.

Έτσι, λοιπόν, ο γαλλογερμανικός άξονας έγινε και συνεχίζει να είναι η κινητήρια δύναμη για την οικονομική ανάπτυξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σήμερα, εν μέσω μιας πρωτοφανούς οικονομικής και πιστωτικής κρίσης, η Ευρώπη κατόρθωσε να παραμείνει ενωμένη και να επιδείξει πραγματισμό και προσαρμοστικότητα.

Το τέλος της Ουτοπίας | Δημ. Αρχοντάκης

Ο λαϊκισμός και τα δανεικά λεφτά τους παραπλάνησαν ότι η οικονομική ανάπτυξη και σταθερότητα , δηλαδή η πληρότητα της τσέπης τους , εξαρτάται από ιδεολογικά και αμπελο-φιλοσοφικά συστήματα μολιερικής έμπνευσης και όχι από τη σκληρή εργασία, την υψηλού επιπέδου τεχνογνωσία και παράλληλα από τον σεβασμό των νόμων και των βασικών κοινωνικών αξιών.

Τώρα τα δανεικά μάς τελείωσαν και μάς έμεινε ο λαϊκισμός . Όμως τα δανεικά έχουν εκθρέψει και γιγαντώσει τον λαϊκισμό και αυτός πάλι, καταστρέφοντας τον παραγωγικό ιστό της χώρας και αποπροσανατολίζοντας τους πολίτες προς εκφυλιστικές κατευθύνσεις , έχει εξαλείψει κάθε δυνατότητα αποπληρωμής τους. Έτσι η χώρα μοιάζει σήμερα με ένα κουτσό που προσπαθεί να ανεβεί μια κυλιόμενη σκάλα προς την αντίθετη φορά. Στο τέλος θα σπάσει και το γερό του πόδι (την αστική τάξη).

Κακά τα ψέματα . Οι Έλληνες δεν διδασκόμαστε από την Ιστορία κι ας έχομε την πλουσιότερη σε διδάγματα.

H απαξίωση των μεταπολιτευτικών κομμάτων / Δημήτρης Αρχοντάκης

Οι πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές ερμηνεύτηκαν από όλα τα κόμματα σοφιστικά, ως νικητήριο μήνυμα , όπως επιβάλλει η παραδοσιακή πρακτική τους για τη διαφήμιση της εύγευστης κυτταρίνης , με την οποία σιτίζουν τους οπαδούς τους, αλλά και επιτρέπει ο μιθριδατικός εθισμός των πολιτών σ΄ αυτή την απατηλή διαδικασία.

Η πραγματικότητα βέβαια είναι άντικρυς αντίθετη , όπως σε όλες τις σοφιστείες. Οι  πρόσφατες εκλογές ανέδειξαν και αισθητοποίησαν τη δραματική ήττα της πολιτικής πρακτικής που εφαρμόζεται στη χώρα μας και τη βαθειά απαξίωση όλων των κομματικών ηγεσιών εκ μέρους των πολιτών. Στην εκτίμηση αυτή οδηγούν τα εκλογικά αποτελέσματα ,διότι οι εκλογές έλαβαν επίσημα από τους πρωταγωνιστές τους πολιτικό-κομματικό χαρακτήρα. Συνεπώς τα πολιτικά συμπεράσματα που συνάγονται από αυτές, εφ΄ όσον συναχθούν ορθολογικά, είναι έγκυρα , πέραν του ότι η κoμματικοποίηση υποβάθμισε για μια ακόμη φορά την Τοπική  Αυτοδιοίκηση από κορυφαία έκφραση συμμετοχικής Δημοκρατίας σε αναξιόπιστη θεραπαινίδα αναξιόπιστων κομματικών σχηματισμών .Τα σημαντικότερα δεδομένα , λοιπόν, είναι τα εξής :

In Athens, New Beginnings – The New York Times (op-ed)

Jeff Sachs op-ed follows: I’ve just attended a remarkable gathering here, which displayed politics at its best. Launching a new Mediterranean Climate Change Initiative, the leaders of Greece, Turkey and their neighbors pledged to surmount the current crisis the right way: by investing together in the long-term health of the Mediterranean economy and environment. Greece might seem an unlikely leader of such a long-term strategy. The country spent much of the past decade racking up enormous debts and using the services of investment banks such as Goldman Sachs to keep the growing debt burden hidden and off the books. Yet Papandreou has done something even more difficult and remarkable. He has insisted that Greece look decades ahead to protect the fragile Mediterranean environment while building skills and technologies for a new era. His Mediterranean colleagues have joined Greece in that vision.

http://www.nytimes.com/2010/10/27/opinion/27iht-edsachs.html

WikiLeaks cables expected to hurt US/Turkey relations – Globalpost

ISTANBUL, Turkey — American diplomats fear that Turkey may have been irretrievably alienated from the West, secret embassy cables published on Sunday reveal. Internal reports written by U.S. diplomats summarize Turkish politicians’ personalities in often colorful language and estimate that the country’s drift eastward will be compounded by it never being allowed into the European Union. The material belongs to a stash of 250,000 documents published Sunday by WikiLeaks, a website dedicated to publishing secrets.

http://www.globalpost.com/dispatch/turkey/101129/latest-wikileaks-will-damage-us-turkey-relations

Margaret Thatcher knew the single currency would devastate Europe – Telegraph.co.uk

Next week it will be 20 years since Margaret Thatcher fell. Pressure had been building on a number of fronts, but the issue which finally destroyed her was the yet-to-be-born euro. In the last weekend of October 1990, she travelled to a European summit in Rome, where Jacques Delors’ dream of European Monetary Union was high on the agenda. But while Mrs Thatcher was fighting her lone battle against the prospective single currency abroad, she was being fatally undermined at home. Geoffrey Howe, her bitterest cabinet critic, went on television to tell the interviewer Brian Walden that in principle Britain did not oppose the euro. Today, Margaret Thatcher’s autobiography, first published in 1993, reads like a prophecy. It shows how deeply and with what extraordinary wisdom she had examined Delors’ proposals for the single currency. Her overriding objection was not ill-considered or xenophobic, as subsequent critics have repeatedly claimed. They were economic.

http://blogs.telegraph.co.uk/news/peteroborne/100064330/margaret-thatcher-knew-the-single-currency-would-devastate-europe/